သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

ကေမၻာဒီးယား ပန္းၿခံေတြမွာ ဟစ္တုိင္ေတြ ထားေတာ့မည္


ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ လူ ၂၀၀ အထိ စုေ၀းခြင့္ရွိၿပီး လြတ္လပ္စြာ ေဟာေျပာခြင့္ေပးမဲ့ ေနရာေတြကို ဖန္တီးေပးဖို႔အတြက္ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာနက ႏိုင္ငံတ၀န္းမွာ ပန္းၿခံေနရာေတြကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ စီစဥ္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ လူ ၅ ေယာက္ထက္ပိုၿပီး စုေ၀းခြင့္မရွိတဲ့ အေရးေပၚ စီမံခ်က္ အက္ဥပေဒပုဒ္မ ၅(ည) ဟာ ဒီႏွစ္ထဲ က်င္းပဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တစြာ က်င္းပေပးမယ္လို႔ စစ္အစိုးရက ေၾကညာထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ အႀကိဳကာလမွာ တည္ဆဲဥပေဒ တရပ္အျဖစ္ ရွိေနတဲ့အျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ရဲ႕ ဇြန္လ ၂၁ ရက္ ၫႊန္ၾကားခ်က္ အရလည္း ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအတြက္ လူစုေ၀းမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ကန္႔သတ္ထားပါတယ္။

အရင္က လူ႔အခြင့္အေရး ရပိုင္ခြင့္ေတြကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ေလ့ရွိတဲ့ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ အခုလို ေဟာေျပာခြင့္ေတြ ေပးဖို႔ စီစဥ္လာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒါဟာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဟြန္ဆန္ (Hun Sen) ရဲ႕ ေနအိမ္ေရွ႕ စုေ၀းခ်ီတက္ ဆႏၵျပေလ့ရွိတာကို ေလ်ာ့ပါးေစဖို႔ ေဆာင္ရြက္တာလို႔ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူေတြက ေ၀ဖန္ၾကေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပည္သူ႔ဟစ္တိုင္ ေဟာေျပာမႈေတြကို ႀကံဳေတြ႕ခဲ့တဲ့ စာေပပညာရွင္ ဦး၀င္းေဖကေတာ့ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ ေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြ ရွိလာတယ္လို႔ သံုးသပ္ပါတယ္။

ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံမွာ အခုလို ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္က ေမးျမန္းတဲ့အခါ ဦး၀င္းေဖက အခုလုိ စေျပာပါတယ္။

“ဒုတိယကမၻာစစ္ အၿပီးမွာ ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံ ဆုိတာက ပေဒသရာဇ္စနစ္က အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။ မင္းသားႀကီး သီဟာႏုေပါ့။ သူ႕လက္ထက္မွာပဲ လက္၀ဲ၀ါဒီေတြ၊ ကြန္ျမဴနစ္ ႏုိင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြကေနၿပီးေတာ့ အာဏာရယူတယ္ဗ်။ အဲဒီမွာမွ တ႐ုတ္ၾသဇာခံ၊ ႐ုရွားၾသဇာခံ၊ ဗီယက္နမ္ ၾသဇာခံ ဘာညာနဲ႔ဆုိၿပီး အုပ္စုကြဲတာေတြ ရွိေသးတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနာက္ဆုံးမွာ ဗီယက္နမ္ ၾသဇာခံ ေခါင္းေဆာင္ ဟြန္ဆန္ လက္ကေနၿပီးေတာ့ အခုေတာ့ ျပည္ပကမၻာေတြက ဖိအားေပးတာနဲ႔အတူ ဒီေန႔ ကမၻာမွာ ေခတ္စားေနတဲ့ ဒီမုိကေရစီ ေရးရာအတြက္ ဦးတည္တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္လာတယ္။

“ဒီမုိကေရစီ ဆုိတာနဲ႔ တၿပိဳင္တည္း ဘာေတြကပ္ပါလာလဲဆိုေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိပုိင္ခြင့္၊ ေရးသား ထုတ္ေဖာ္ပုိင္ခြင့္ ဆုိတာေတြ ကပ္ပါလာတယ္။ အဲဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အခုလို လူအမ်ား အသုံးျပဳတဲ့ ပန္းၿခံေတြမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေျပာဆုိႏုိင္ေအာင္ အစီအစဥ္ေတြ လုပ္ေပးဖို႔ ျပင္ဆင္တယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ အခုလို အခြင့္အေရးေတြ ေပးမယ္ဆုိတာ ကေမၻာဒီးယားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးသဘာ၀ အေျခအေနေတြက တုိးတက္လာတယ္လို႔ ဆုိရမယ္။”

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေရာ ဒါမ်ဳိးေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါသလား ဆရာ။

“ရွိတယ္ဗ်၊ ျမန္မာႏုိင္ငံက ၁၉၄၈ ခု လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီကတည္းကေနၿပီးေတာ့ ဖဆပလ အစိုးရ တက္တယ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆုိပုိင္ခြင့္ ဆုိတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ ေရးသားပုိင္ခြင့္၊ ေဟာေျပာပုိင္ခြင့္ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက ဒီလိုပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဟာၾက၊ ေျပာၾကတယ္။ စာေပေတြကလည္း အမ်ားႀကီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးသားၾကတယ္။ အစိုးရကုိလည္း ေ၀ဖန္ၾကတယ္။

“အဲဒီလိုၾကားထဲက ေနၿပီးေတာ့မွ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္မ်ား အလယ္ပုိင္းေလာက္မွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုကပဲ လန္ဒန္မွာရွိတဲ့ ဟုိက္ပါ့ခ္က ျပည္သူေတြရဲ႕ ဟစ္တုိင္၊ အဲဒါကို အတုယူၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က မဟာဗႏၶဳလ ပန္းၿခံထဲမွာ အဲဒီလို ျပည္သူ႔ဟစ္တုိင္ စင္တခု လုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆုိခြင့္ ေပးတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီမုိကေရစီရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္းပါပဲ၊ ကိုယ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ အမ်ားကို ထိခိုက္တာတုိ႔၊ နစ္နာတာတို႔၊ ေစာ္ကားတာတို႔ ဒီလိုအခ်က္ေတြ မပါရဘူးလို႔ သူက ဆုိတယ္။ စည္းကမ္း ကန္႔သတ္တယ္။

“ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာ အနည္းဆုံး ပရိသတ္က ၂ ေယာက္ေတာ့ ရွိရမယ္တဲ့။ ၂ ေယာက္သာရွိမယ္၊ သူလည္း စည္းကမ္းနဲ႔အညီ ထုတ္ေဖာ္ၿပီးေတာ့ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ရဲအေစာင့္ေတာင္မွ ေပးပါတယ္။ သူ႕ကုိ မေႏွာင့္ယွက္ႏုိင္ေအာင္ေပါ့။ သူကလည္း မေစာ္ကားႏုိင္ေအာင္လို႔ ရဲက ေစာင့္တာ။ သူ ဥပေဒ ခ်ဳိးေဖာက္ရင္ ရဲက သူ႕ကုိ အေရးယူမွာပဲ။ ေနာက္ နားေထာင္ေနတဲ့ ပရိသတ္က သူ႕ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးရင္လည္း ရဲက အေရးယူမွာပဲ။ အဲဒီလိုကို တခမ္းတနားေပါ့ ဗမာေတြအတြက္ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္ စၿပီးေတာ့ ေပးခဲ့ပါတယ္။”

အဲဒီလိုမ်ဳိး ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေျပာတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဥပမာ ဘယ္သူေတြမ်ား ေျပာခဲ့ပါသလဲ၊ နာမည္ႀကီးတာေလးေပါ့။

“ေျပာတာေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲဗ်။ ဒါေပမဲ့ ဒီစင္ကို ပထမဆုံး စသုံးတာက မိတၳီလာက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ပဲဗ်၊ အလံနီ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ပါ၊ ကုိေက်ာ္စုိးတဲ့။ သူ ပထမဆုံး စ တက္ေျပာေတာ့တာပဲ။ ဒါေတာ့ က်ေနာ္ မွတ္မိတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာလည္း ႏုိင္ငံေရးသမားေတြေရာ၊ ပညာရွင္ေတြေရာ ေျပာၾကတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္က မႏၲေလးပဲ အေနမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခြင့္အေရးႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ ဗမာျပည္ တျပည္လုံး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း၊ ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကားၾကားပါပဲ၊ အဲဒီလို ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာပါ။”

ပန္းၿခံေတြထဲမွာ အခုလိုမ်ဳိး ေျပာတာေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္မွာ စၿပီးေတာ့ မေတြ႕ရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ေရာက္သြားပါလဲ။

“က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ တည္ၿမဲ၊ သန္႔ရွင္း ကြဲၾကတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္မွာကို မရွိေတာ့ဘူးလို႔ အဲဒီလိုပဲ မွတ္မိတယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၁၉၆၂ ခု၊ ဒါကေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊ ေရးသားခြင့္လည္း မေပးေတာ့ဘူး၊ ေျပာဆုိခြင့္လည္း မေပးေတာ့ဘူး၊ အဲဒါကေတာ့ သိသိသာသာ ထင္ရွားပါတယ္။”

ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံမွာ အခုလုိမ်ဳိး ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ ေျခလွမ္းေတြ ျပင္လာတယ္ဆုိေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေရာ ဒါမ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာႏုိင္မယ္လို႔ ဆရာ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါသလား။

“ဒီမုိကေရစီ ထြန္းကားမယ္ဆုိရင္ ဒါေတြက သဘာ၀ပဲ။ ပါကို ပါရတယ္။ မပါလုိ႔ကို မရဘူး။ အဲဒီလုိ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ တရား၀င္ အကာအကြယ္ ေပးရမယ္ဆုိတာ ဒီမုိကေရစီ ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒေတြမွာ ပါတာပါပဲ။”

ဆရာဦး၀င္းေဖ ရွင္းျပသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

XS
SM
MD
LG