သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

logo-print
ေနာက္ဆုံးရသတင္း
Pulitzer ဆုရွင္ Esther Htusan နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္း
please wait

No media source currently available

0:00 0:12:39 0:00
တိုက္႐ိုက္ လင့္ခ္


ဒီတပတ္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးရာ ေဆြးေႏြးခန္းအစီအစဥ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ သတင္းမွန္ေတြကို စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္ေရးသားတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြအတြက္ အကာအကြယ္ေပးမႈ အမ်ားႀကီး အားနည္းေနေသးတယ္လို႔ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ Pulitzer ဆုရွင္ AP သတင္းဌာနက သတင္းေထာက္ Esther Htusan က ေျပာဆိုလိုက္ပါတယ္။ Seafoods from Slaves - ကၽြန္ေတြထံမွ ပင္လယ္စာ” ဆိုၿပီး သတင္းေဖာ္ထုတ္ ေရးသားခဲ့တဲ့ သတင္းဌာနကို လူထုအက်ဳိးျပဳ သတင္းယူတဲ့က႑အတြက္ Pulitzer ဆုကို ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တာပါ။ AP သတင္းေထာက္ ေလးေယာက္ထဲမွာပါ Esther Htusan ကို ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ က ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းထားပါတယ္။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ အခုလိုမ်ဳိး VOA ကို လာၿပီးေတာ့ ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ေျဖေပးတဲ့အတြက္ အက္စ္စတာ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အခု အက္စ္စတာ က ဗမာႏုိင္ငံမွာဆိုရင္ ပထမဦးဆံုး ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးထဲကလည္း ျဖစ္တယ္။ Pulitzer ဆုလည္းရတဲ့ တေယာက္ေပါ့။ ပထမဦးဆံုး Pulitzer ဆု ဆိုတာက သတင္းသမားေတြ အရမ္းဂုဏ္ယူတဲ့ဆုပါ။ ဒီလို ဆုမ်ဳိးကို ထူးထူးျခားျခား ရတယ္။ ဒီဆုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီိး နည္းနည္းပါးပါး ေျပာျပေပးပါ။

Esther Htusan ။ ။ ဒီဆု က က်မတို႔ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ Pulitzer ဆု Announcement မွာ က်မတို႔ အမ်ဳိးသမီးသတင္းေထာက္အဖြဲ႔ AP သတင္းဌာနက အမ်ဳိးသမီး (၄) ေယာက္ ပါဝင္ၿပီးေတာ့မွ လုပ္ေဆာင္တဲ့ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းတဲ့ သတင္းေပၚမွာ ဒီေန႔ လူမႈဝန္ေဆာင္မႈေအာက္ကေန ဆုေပးတာပါ။ လုပ္တဲ့သတင္းကေတာ့ ပင္လယ္စာ လုပ္ငန္းေတြမွာ ကၽြန္ျပဳခံရတဲ့ သတင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စံုစမ္းေထာက္လွမ္းၿပီးေတာ့ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တာပါ။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ ဒီထဲမွာ အက္စ္စတာတို႔ ေရးလိုက္တဲ့ ေဆာင္းပါး၊ ေဖာ္ထုတ္လိုက္တဲ့ သတင္းထဲမွာ အဓိက ျမန္မာငါးဖမ္းလုပ္သားေတြအေနနဲ႔ အမ်ားႀကီး ပါေနပါတယ္။ ဒီသတင္းအစအနကို ဘယ္လို စၿပီးေတာ့ ရခဲ့ပါလဲ။ အဲဒါေလးကစၿပီး ေျပာျပပါ။

Esther Htusan ။ ။ ဂ်ာကာတာ (Jakarta) ၿမိဳ ႔မွာ အေျခစိုက္တဲ့ သတင္းဌာနမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ မာဂ်ီ ေမဆန္ () - က်မတို႔ ေလးေယာက္ထဲက တေယာက္ - သူကေနစၿပီး IOM (International Organization for Migration) အဖြဲ႔အစည္းကေန က်မတို႔ကို “နင္တို႔ သတင္းလုပ္ေနတာ၊ အင္ဒိုနီးရွားအေရွ ႔ဘက္ကၽြန္းေတြကို တခ်က္ၾကည့္ၾကည့္ပါလား။ ငါးဖမ္းေလွေတြေပၚမွာ ေရလုပ္သားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မတရားခံေနရတယ္လို႔ သတင္းၾကားတယ္။” လို႔ သတင္းစေပးပါတယ္။ က်မတို႔က ဘယ္နားကေန ဘယ္လိုစလုပ္ရမွန္း လံုးဝမသိပါဘူး။ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ကၽြန္းေပါင္းေထာင္နဲ႔ခ်ီ ရွိိတယ့္အတြက္ေၾကာင့္မို႔ ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္ကၽြန္းလဲဆိုတာလည္း သူတုိ႔ အတိအက် မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔က သံသယ ျဖစ္တယ္လို႔ က်မတို႔ကို ေျပာျပသြားတယ္။ အဲဒီလို ရွစ္လကိုးလေလာက္ကိုေတာ့ က်မတို႔ အစအနေတြ ေဖာ္တာေပါ့။ လူကုန္ကူးခံရတဲ့လူေတြက ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ။ ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္ကို ေပ်ာက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိုင္းႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကိုလည္း လိုက္ၿပီးေတာ့ ေမးၾကည့္ၾကတယ္။ ေမးရင္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ထိုင္းအဖြဲ႔အစည္းတခု၊ ထုိင္းေတြရဲ ႔ NGO အဖြဲ႔က တခုကေန ဒီကၽြန္းေတြ အေရွ ႔ဘက္ကၽြန္းေတြကို သြားမယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ စၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ေနာက္ကိုလိုက္ၿပီးေတာ့ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းဖုိ႔ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ ဆိုေတာ့ အဲဒီလိုမ်ဳိး သြားတဲ့အခါမွာ ကၽြန္းေတြဆီကို အရင္ဆံုးသြားတာလား။ သေဘၤာေတြကို ေစာင့္ၿပီးေတာ့ သေဘၤာေတြေနာက္ကေန လူကုန္ကူးခံရတဲ့လူေတြ ပါမယ္ထင္တဲ့ သေဘၤာေတြေနာက္ကို လိုက္တာလား။ ဘယ္လို ပံုစံနဲ႔ သြားတာလဲ။

Esther Htusan ။ ။ က်မတို႔ ဒီသတင္းကို အင္ဒိုနီးရွားကၽြန္းေတြကို သြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ဘယ္သေဘၤာကိုမွ မသိေသးပါဘူးရွင့္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ကၽြန္းေတြကို သြားတာပါ။ အင္ဒိုနီးရွားရဲ ႔ အေရွ ႔ဘက္စြန္းစြန္းမွာရွိတဲ့ ဘန္ဂ်ီနာ (Benjina) ဆိုတဲ့ ကၽြန္းေပၚကို က်မ မဟုတ္ေသးဘူး။ က်မတို႔ထဲက ေရာ္ဘင္ မက္ေဒါဝဲလ္ (Robin McDowell) က အရင္ ေရာက္သြားတာပါ။ သူ ေရာက္သြားၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အလြန္အင္မတန္ ေဝးလံေခါင္သီတဲ့ ကၽြန္းေပၚမွာ ကုမၸဏီ ႀကီးႀကီးမားမားတခု ရွိေနတာကို ေတြ႔တယ္။ ၿပီးေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလုပ္လုပ္ေနတာကို ေတြ႔တယ္။ ရုပ္ေတြက ျမန္မာျပည္က ရုပ္ေတြလို၊ ထိုင္းႏုိင္ငံက ရုပ္လိုလို၊ ကေမာၻဒီးယား၊ လားအို က ရုပ္ေတြ ပံုစံမ်ုဳိးေတြကို သူကေတြ႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေနရာမွာ လူေတြ ဘယ္လိုေရာက္ေန၊ ျဖစ္ေနလဲဆိုတာ သူ႔အတြက္ ဆက္စံုစမ္းဖို႔ ဘာသာစကား အခက္အခဲျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ သတင္းလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက လွမ္းဖုန္းဆက္ၿပီးမွ သူက အေရွ ႔ဘက္ကၽြန္းကို ခ်က္ခ်င္းလိုက္လာခဲ့ဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ ဆက္ၿပီးစံုစမ္းေထာက္လွမ္းဖို႔ လွမ္းၿပီးေခၚပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မက ေနာက္ (၃) ရက္အၾကာမွာ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေဝးလံွေခါင္သီတယ္။ ေလယာဥ္ (၅) ႀကိမ္ စီးရပါတယ္။ ၿပီး သေဘၤာတႀကိမ္စီးမွ အဲဒီကၽြန္းကို ေရာက္တယ္။ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကမာၻ႔အစြန္းဆံုးကို ေရာက္သြားသလိုမ်ဳိး ခံစားရပါတယ္။ ဘာမွ မရွိတဲ့ေနရာကုိ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ ဆိုေတာ့ ဒီလူေတြက ဗမာေတြမွန္း ဘယ္လိုလုပ္ သိလာလဲ။

Esther Htusan ။ ။ အဲဒီကၽြန္းကိုေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ ငါးဖမ္းသမားထဲက တေယာက္ကို လိုက္ရွာဖို႔ဆိုၿပီး ရြာတရြာကိုသြားတယ္။ သြားေတာ့ အဲဒီလူနဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ေတြ႔ၿပီးေတာ့မွ သူက စၿပီးရွင္းျပတယ္။ အဲဒီကၽြန္းမွာ ျမန္မာေရလုပ္သားေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့အေၾကာင္း။ ဒါေပမဲ့ သူကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ဒီငါးဖမ္းေလွေတြမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔ အတိအက် သူ႔ရဲ ႔ connection ကို မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်မတုိ႔ သူကို အင္တာဗ်ဴးေတြလုပ္တယ္။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲလို႔ ေမးတဲ့အခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆုိးဝါးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ၊ ငါးဖမ္းေလွေပၚမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ပင္ပန္းတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူေနတဲ့ေနရာက က်မတို႔တည္တဲ့ေနရာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေဝးတယ္။ အဲဒီအေဝးႀကီးကေန ျပန္လာေတာ့ နဂိုတည္တဲ့ကၽြန္းကို ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ညေနပိုင္းေရာက္လို႔ ထမင္းစားစရာဆိုလို႔ ဆိုင္ေသးေသးေလးရွိေတာ့ အဲဒီမွာ သြားစားမယ္ဆိုလို႔ ေျပာလို႔ သြားၾကေတာ့ ျမန္စကား ေျပာသံေတြကို စၿပီးေတာ့ ၾကားရတယ္။ ေယာက်္ားေလး ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ေလာက္ စကားေျပာေနေတာ့ က်မ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူတုိ႔ဘက္ကို လိုက္ၾကည့္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကလားလို႔ လွမ္းေမးလိုက္ေတာ့ သူတုိ႔ မ်က္လံုးျပဴးၿပီး ၾကည့္လာတယ္။ “အမ က ျမန္မာလား” လို႔ အဲဒီလိုမ်ဳိး ေျပာေတာ့ “ဟုတ္တယ္” ဆိုၿပီး စရွင္းျပတယ္။ ေရာက္လာတဲ့အေၾကာင္း … က်မ သတင္းေထာက္ပါ။ ဒီမွာ ဒီေရလုပ္သားေတြ ဘယ္လို ေရာက္လာသလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို လာၿပီး စံုစမ္းတာပါဆုိၿပီး ရွင္းျပတယ္။ ရွင္းျပေတာ့ သူတုိ႔အကုန္လံုး လန္႔သြားတာေပါ့။ ဒီေလာက္အထိ ေဝးလံေခါင္သီတဲ့ကၽြန္း။ ေရလမ္းေၾကာင္းက လာတယ္ဆိုရင္ (၁၅) ရက္ကေန၊ ရက္ (၂၀) ရက္ (၃၀) အထိ ၾကာတဲ့ခရီးမွာ သူတုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို လန္႔ျဖန္႔သြားတယ္။ က်မကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ။ အဲဒီမွာ စၿပီးေတာ့ စကားေျပာျဖစ္တာပါ။ အဲဒီမွာ က်မ ျမန္မာေတြကို စေတြ႔တာေပါ့။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ သတင္းလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔ေနၿပီ။ ဒီလူေတြဟာ ခက္ခက္ခဲခဲ ခရီးကို ျမန္မာႏိုင္ငံကေန အင္ဒိုနီးရွားက ေဝးလံေခါင္သီတဲ့ ကၽြန္းေတြ ေရာက္လာၿပီ။ အဲဒီအခါမွာ ဘယ္လို စိတ္ကူးရလဲ။ ဒီဟာမ်ဳိးကို သတင္းေရးဖို႔ဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ဳိး စၿပီးေတာ့ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးရပါလဲ။

Esther Htusan ။ ။ က်မတို႔က အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဝးလံေခါင္သီတဲ့ ကၽြန္းမွာ ေရာက္ေနတယ္။ က်မမွာ ကိရိယာပစၥည္းေလးေတြေတာ့ ပါသြားတယ္။ ဥပမာ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ဖို႔။ သူတုိ႔ေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းဖို႔။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ သူတုိ႔ေတြကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ေရာက္တဲ့ညေနကတည္းကစၿပီး အင္တာဗ်ဴး လုပ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္မို႔ ဒီေနရာကို ဘယ္လို ေရာက္လာလဲဆိုတာ။ က်မတို႔အတြက္က အႀကီးဆံုးေမးခြန္း။ ဘယ္လို ေရာက္လာလဲ - ေဝးတဲ့ေနရာကေနဆိုေတာ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တေယာက္ၿပီးတေယာက္က သူတုိ႔ရဲ ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို စၿပီးေျပာျပတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကို ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ရြာကေန ပြဲစားလာၿပီးေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ အလုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေခၚသြားတယ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံ ေရာက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ဆိပ္ကမ္းေတြကို ေခၚသြားတယ္။ ဆိပ္ကမ္းေတြ ေရာက္တာနဲ႔ ငါးဖမ္းေလွေပၚမွာ သူတုိ႔ ဘာမွ မသိလိုက္ခင္မွာ တခါထဲ ေရာင္းစားလုိက္တယ္ဆိုတာေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ တခ်ဳိ ႔က ေရာင္းစားတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး မေျပာတတ္ဘူး။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေရာင္းစားခံရမွန္း မသိတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ ေျပာျပတာက ငါးဖမ္းေလွေပၚ ခ်က္ခ်င္းတက္ရတယ္။ သူတုိိ႔ မသိလိုက္ခင္မွာပဲ သူတုိ႔ အင္ဒိုနီးရွား ေရေပၚကို ေရာက္ေနၿပီ။ သူတုိ႔ ပဲ့နင္းေတြကို စၿပီးေမးတဲ့အခါ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ အေဝးႀကီးကို ေရာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သူတုိ႔ သိတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ေျပာလာတဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြ အကုန္လံုးသည္ ဒီ Case တခုထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ပြဲစားေခၚသြားတယ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံ ေရာက္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေတြ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္သြားတယ္ဆိုတာကို အမ်ားႀကီး ေျပာျပလာပါတယ္။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ ဒီလိုမ်ဳိး အင္ဒိုနီးရွားကၽြန္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ လူေမွာင္ခိုးကူးခံရတာ ေတြ႔လာတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူတုိ႔ေတြ ေနာက္ဆက္တြဲ ေက်းကၽြန္ျပဳခံေနရတယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိး အဲဒါမ်ဳိးကို ဘယ္လိုမ်ဳိး ေဖာ္ထုတ္ပါလဲ။

Esther Htusan ။ ။ က်မတို႔ သူတုိ႔ကို စၿပီး အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္။ သူတုိ႔ ဘယ္လို ေရာက္လာသလဲဆိုတာကို သိၿပီ။ သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဘယ္ေလွေပၚမွာ အလုပ္လုပ္တာလဲ။ ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေပၚမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ အကုန္လံုးက ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေပၚမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ေတြကို လခ ရလား။ လခ တစက္မွ မရဘူး။ လခ တျပားမွ မရဘဲနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ တခ်ဳိ ႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ တခ်ဳိ ႔ဆို (၁၅) ႏွစ္၊ တခ်ဳိ ႔က (၈) ႏွစ္၊ တခ်ဳိ ႔က စေရာက္တဲ့လူေတြ ရွိိတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔ကို ေျပာတယ္ … ဘာေၾကာင့္မို႔လုိ႔ ႏွစ္အၾကာႀကီး ေနေနရလဲ။ က်ေနာ္တို႔ကို ျပန္ခြင့္မျပဳဘူး။ ဒီမွာပဲ ေသဖို႔ ပစ္ထာတာဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေတြ စၿပီးေျပာလာတယ္။ က်မကလည္း သူတုိ႔ေတြ ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာလာေအာင္ တျဖည္းျဖည္း သြားရတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔က မ်ားေသာအားျဖင့္ ေျပာတဲ့လူေတြက တပံုစံထဲ ျဖစ္ေနတယ္။ သူတုိ႔ေတြကို အစာလံုေလာက္ရံုပဲ ေကၽြးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ တေန႔ကို နာရီ (၂၀) ေက်ာ္ အလုပ္လုပ္ရတယ္။ မအိပ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိတယ္။ တခ်ဳိ ႔ဆိုရင္ တအားပင္ပန္းလို႔ ငါးဖမ္းေလွေတြေပၚမွာ ေသသြားတဲ့ လူေတြ ရွိတယ္ဆိုၿပီး စေျပာျပေတာ့ က်မတုိ႔ သူတုိ႔ရဲ ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို အကုန္လံုးကို ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ သူတုိ႔ေတြသည္ ေခတ္သစ္ကၽြန္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ ဆိုေတာ့ ထိုင္းငါးဖမ္းလုပ္ငန္းက တကယ္တမ္း ေငြပမာဏ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ တႏွစ္ကို (၇) ဘီလီယန္ေလာက္ ဝင္တာပါ။ ေဒၚလာသန္း ခုႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ကို ဝင္တဲ့ လုပ္ငန္းႀကီးပါ။ ဒီဟာမွာ အႏၱရာယ္ေတြ ရွိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အေနာက္မွာ ဒီလုပ္ငန္းႀကီးေတြေနာက္ပိုင္း ေငြအင္အားႀကီးတဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီးက ရွိေနတဲ့အခါၾကေတာ့ ဒီအႏၱရာယ္ေတြကို ဘယ္လို ေရွာင္ခဲ့လဲ။ ေျပာျပေပးပါ။

Esther Htusan ။ ။ ဘယ္လို ေရွာင္ခဲ့သလဲဆိုေတာ့ က်မတို႔က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကုမၸဏီခြဲမွာရွိတဲ့ လူေတြနဲ႔ စကားေျပာစရာ မလိုေအာင္ေနတယ္။ ခပ္ေဝးေဝးကေန အတတ္ႏုိင္ဆံုး အဲဒီကၽြန္းမွာရွိတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ တခ်ဳိ ႔ေနရာမွာဆိုရင္ ကၽြန္းရဲ ႔ တျခားတေနရာကို ေခၚသြားၿပီးမွ အင္တာဗ်ဴး လုပ္တာတုိ႔။ သူတို႔ေတြကိုလည္း အတတ္ႏုိင္ဆံုး အႏၱရာယ္မျဖစ္ေအာင္ က်မတုိ႔က အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့လူေတြ ကၽြန္ျပဳခံရတဲ့ လူေတြကိုလည္း က်မတို႔ ျပန္သြားတဲ့အခါမွာ အႏၱရာယ္ မျဖစ္ေအာင္ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အတတ္ႏုိင္ဆံုးကေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခါတေလၾကေတာ့ သူတုိ႔ဘက္ကေန အဲဒီ ဧရိယာမွာ လူစိမ္းလာလို႔ မရဘူး။ ထြက္သြားရမယ္။ ၿခိမ္းေျခာက္တာမ်ဳိးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ အသက္အႏၱရာယ္အထိ ႀကံဳခဲ့ရတာမ်ဳိး ရွိပါလား။

Esther Htusan ။ ။ တခါတေလၾကရင္ေတာ့ သူတုိ႔က က်မတို႔ကို ဆက္ၿပီး သတင္းမလိုက္ေအာင္ သူတုိ႔ေလွေတြနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္တာမ်ဳိးေတြ လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီၿခိမ္းေျခာက္မႈက က်မတုိ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္အထိ အႏၱရာယ္ရွိေစႏုိင္ဆိုတာကိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး မသိလိုက္ဘူး။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ သတင္းလုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းမွာ ဒီ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းၿပီးေတာ့မွ သတင္းေဖာ္ထုတ္တာ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲတဲ့ အဆင့္မွာ ရွိပါတယ္။ ဆိုေတာ့ အခု ျမန္မာႏုိင္ငံကလည္း ျဖစ္တယ္။ ကခ်င္တုိင္းရင္းသူလည္း ျဖစ္တယ္။ ဆိုေတာ့ တုိင္းရင္းသူေလးတေယာက္က ဒီလိုခက္ခက္ခဲခဲေတြ ေဖာ္ထုတ္ၿပီးမွ ေရးသားတဲ့ စာတမ္းတခု သတင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Pulitzer ဆု ရတယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက သတင္းသမားေတြအတြက္ ဘာေတြမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလဲ။ အခုလိုမ်ဳိး ရလာတဲ့အတြက္။

Esther Htusan ။ ။ က်မ ဥပမာတခုအေနနဲ႔ ရပ္တည္ခ်င္ပါတယ္။ က်မတို႔ဆီမွာ စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီး အရည္အခ်င္း ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔ေတြမွာလည္း ပိုၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အလုပ္မွာ ပိုၿပီးစံုစမ္းေထာက္လွမ္းႏိုင္တဲ့ အရာေတြ။ သူတို႔သတင္းေၾကာင့္ အေၾကာင္းအရာတခုကို ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ အရာကို သူတုိ႔ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို က်မ ဥပမာတခုအေနနဲ႔ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ ျမန္မာႏုိိင္ငံမွာဆိုရင္လဲ အခုဆိုရင္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ မရွိေပမယ့္ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းဖို႔က ခက္ခဲမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီလူေတြအတြက္ကို ဘာမ်ား ေျပာခ်င္ပါလဲ။ ဘယ္လို အားေပးခ်င္ပါလဲ။

Esther Htusan ။ ။ က်မတုိ႔ႏုိင္ငံက စၿပီးပြင့္လင္းလာတယ္ဆိုေတာ့ အခု လူငယ္ေတြက အရမ္းတက္ၾကြတယ္။ က်မတို႔အတြက္ ေနာက္ကေန ကာကြယ္ေပးတဲ့ အရာေတြက သိပ္ကိုနည္းပါးေနပါတယ္။ က်မတို႔ လူငယ္ႀကီးပဲ မဟုတ္ပါဘူး။ သတင္းလုပ္တဲ့ သူေတြအတြက္ဆိုရင္ ကာကြယ္မႈကနည္းတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ သတင္းတိုက္အေနနဲ႔လည္းေကာင္း၊ အစိုးရဘက္ကလည္းေကာင္း ကာကြယ္မႈက အမ်ားႀကီး အားနည္းေနပါေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔အတြက္ ကာကြယ္မႈ လုိအပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အခုလို စံုစမ္းေထာက္လွမ္းတဲ့ သတင္းေတြကို လုပ္ဖို႔အတြက္ သတင္းတုိက္ေတြကလည္း အားေပးဖုိ႔ အမ်ားႀကီး လိုအပ္ပါတယ္။

ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္ ။ ။ အခုလိုမ်ဳိး VOA မွာ ေမးျမန္းခြင့္ ျပဳတဲ့အတြက္ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Esther Htusan ။ ။ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္ရွင့္။

XS
SM
MD
LG