သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

သိပ္ေသးငယ္တဲ့ စာလံုးေလးေတြကို မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ႏိုင္ဖုိ႔ ခက္ခဲလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာမ်က္ႏွာ တရြက္ေပၚမွာ စာလံုး အရြယ္အစားက ေသးေလေလ စာလံုးေရမ်ားမ်ား ဆန္႔ေလေလ ျဖစ္ပါတယ္။ သိပ္ေသးငယ္တဲ့ အဏုျမဴမႈန္ကေလးေတြနဲ႔ စာေရးမယ္ ဆိုရင္ စာတမ်က္ႏွာမွာ စာလံုးေရ ကုေဋေပါင္း မ်ားစြာကို ေရးႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆံပင္တပင္ရဲ့ အဖ်ားကို ထိပ္ကေနၾကည့္ရင္ျမင္ရမယ့္ ေနရာမွာ အက္တမ္နဲ႔ စာလံုးေရေပါင္း ၂ သန္းေလာက္ေရးႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလိုေရးဖို႔ တိက်တဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ လိုအပ္ပါတယ္။ အခုလို အက္တမ္နဲ႔ စာေရးဖို႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြ ႀကိဳးစားေနၾကတာဟာ တကယ္ေတာ့ စာေရးဖို႔ အဓိကလုပ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အက္တမ္လို ေသးငယ္တဲ့ အဏုုျမဴမႈန္ေတြကို ထိမ္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ က်ိဳးစားၾကတာပါ။

လက္ကိုင္ဖုန္းတလံုးတည္းနဲ႔ ဖုန္းအဆက္အသြယ္လုပ္လို႔ ရသလို ဓါတ္ပံုရိုက္တာ၊ အသံဖမ္းတာ၊ ကြန္ျပဴတာ ၾကည့္တာလို အလုပ္အေတာ္မ်ားမ်ားကို လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအလုပ္ေတြလုပ္ဖို႔ စက္အေသးေလးေတြကို တီထြင္ၿပီး လက္ကိုင္ဖုန္းထဲမွာ ထည့္ထားရတာပါ။ ဒီလိုေသးငယ္တဲ့ စက္ကေလးေတြကို တီထြင္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီစက္ကေလးေတြကို ၾကည့္တဲ့ နည္းပညာ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေတြကို စမ္းသပ္တဲ့ ေလ့လာစူးစမ္းတဲ့ နည္းပညာလိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလို နည္းပညာကို နာႏိုနည္းပညာလို႔ ေခၚၿပီး သိပ္ေသးငယ္တဲ့ အက္တမ္ေလးေတြနဲ႔ စာလံုးေရးသလို အက္တမ္ကို လိုသလို ခ်ယ္လွယ္ႏိုင္ေအာင္ က်ိဳးစားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ တုန္းက ကမာၻတလႊား ထူူးျခားတဲ့ သုေတသန ေတြ႔ရွိခ်က္ တရာထဲမွာ တခုျဖစ္တဲ့ ေမာ္လီက်ဳးေတြကို ပထမဆံုး ေရႊ႕ျပခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာေစာေဝလွဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ဂ်ာမနီႏိုင္ငံက တကၠသိုလ္မွာ သုေတသနလုပ္ေနၿပီး ဒီနည္းပညာကို သံုးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီနာႏိုနည္းပညာနဲ႔ ေနာင္မွာ အခုထက္ အစြမ္းပိုထက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ထုတ္လာႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို ကြန္ျပဴတာနည္းပညာ၊ IT နည္းပညာ၊ ေဆးပညာ၊ အလက္ထေရာနစ္ ဆိုင္ရာလို နည္းပညာေတြလည္း အခုထက္ပိုၿပီး တိုးတက္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ငယ္သထက္ငယ္တဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ အစြမ္းပိုထက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ထုတ္လာႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ကမာၻမွာ အခု အလိုအပ္ဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ စြမ္းအင္ကို ေႃခြတာဖို႔ပါ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

XS
SM
MD
LG