သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား


ဒီတပတ္ ျမန္မာ့အေရး ေဆြးေႏြးခန္းအစီအစဥ္မွာ Installation Arts တင္ဆက္မႈ အႏုပညာရွင္ မြန္ေဟာ္စီဟာ လူေတြက အမိႈက္အျဖစ္ စြန္႔ပစ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို အသံုးျပဳၿပီး အႏုပညာလက္ရာေတြ ဖန္တီးေနသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စနစ္တက် အမိႈက္စြန္႔ပစ္မႈပိုင္း ပညာေပးမႈ မရွိတဲ့အျပင္ Recycle စြန္႔ပစ္ပစၥည္း ျပန္လည္အသံုးျပဳမႈပိုင္းမွာလည္း အားနည္းေနတဲ့အခ်က္ကို ေထာက္ျပၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ ႔ အႏုပညာလက္ရာကို ဖန္တီးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မြန္ေဟာဆီက သူ႔ရဲ ႔ ပြဲဦးထြက္ဝထၱဳအျဖစ္ ႏိုင္ငံေတာ္အတုိင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ႔ ဘဝတစိတ္တပိုင္းကို စိတ္ကူးယဥ္ ေရးဖြဲ႔ထားၿပီးေတာ့ အိမ္ရွင္မတေယာက္အေနနဲ႔ ႀကီးႀကီးမားမား စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတဲ့ ဘဝအစိတ္အပိုင္းကို စာနာမႈ၊ ေလးစားမႈအတြက္ျဖစ္တယ္လို႔ သူက ေျပာဆိုပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေရာက္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္ မြန္ေဟာ္စီ ကို မအင္ၾကင္းႏုိင္က Skype မွတဆင့္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားပါတယ္။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ အခု အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေခတၱခဏ ေရာက္ရွိေနတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အႏုပညာေတြ ဖန္တီးထုတ္လုပ္ေနၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာမတဦးလည္းျဖစ္တဲ့ မြန္ေဟာ္စီနဲ႔ VOA ပရိသတ္ကို မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ အခု စာေရးဆရာမ မြန္ေဟာ္စီ က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေခတၱခဏ ေရာက္ရွိခ်ိန္မွာ က်မတို႔ VOA ျမန္မာပိုင္းကို Skype ကတဆင့္ အင္တာဗ်ဴး ေပးတဲ့အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဆရာမ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အႏုပညာေတြ ဖန္တီးထုတ္လုပ္ေနတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အရင္ဆံုး ေျပာျပေပးပါလားရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ အမ အရင္တုန္းကေတာ့ စၿပီးေတာ့ Arts and Crafts Handmades ပစၥည္းေတြ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးမဝင္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္းေတြက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတဲ့ ပစၥည္းေတြ။ အဲဒါေတြကို သံုးၿပီး Art ေတြ ဖန္တီးလို႔ရတယ္။ Decoration ေတြ ဖန္တီးလို႔ရတယ္။ ဒီဟာကို အဓိက message ေပးခ်င္တယ္။ အဲဒါကိုလဲ ဒီလုိမ်ဳိး Exhibition ေတြလုပ္ၿပီးေတာ့ ဒီလို Installation Arts ေတြ လုပ္ျဖစ္တာပါ။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ အခု ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အေျပာင္းအလဲေတြလည္း ျဖစ္ေနၿပီဆုိေတာ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကိုိ ျပန္ၿပီးေတာ့ အသံုးျပဳတဲ့အခါမွာ ပညာေပးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္တဲ့အခါမွာ ဆရာမ ေတြ႔ႀကံဳရတဲ့ အေျခအေနေတြ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ပညာေပးလုပ္ငန္းေတြက ထိေရာက္မႈ ရွိပါသလားရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ အဲဒါ လုပ္တဲ့လူေတြလည္း လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခုကရွိတာက က်မတို႔ဆီမွာ တကယ့္ကို လူေတြ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ အေျခခံစားဝတ္ေနေရးအတြက္ကို လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရုန္းကန္ေနရဆဲအခ်ိန္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အခုနေျပာသလို ကၽြပ္ကၽြပ္အိတ္ကို ဘယ္လုိပစ္၊ အမိႈက္ကို ဘယ္လိုပစ္ ဒီတာေတြ သူတုိ႔နားထဲကို မေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ တကယ္လို႔ သူတုိ႔ကလဲ သူတုိ႔ရဲ ႔ ေနထိုင္စားေသာက္မႈ ပံုစံေတြ Survive လုပ္ဖို႔ တေန႔တေန႔ကို Struggle မလုပ္ရဘူး အဲဒီလိုမ်ဳိး အေျခအေန ျဖစ္လာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အခုနေျပာသလို ပညာေပးတာမ်ဳိးေတြ အဖြဲ႔အစည္းေတြကရွိတယ္။ တဦးခ်င္းတေယာက္ခ်င္းက ပညာေပးတာရွိတယ္။ အဲဒါေတြကလဲ ထိေရာက္လာမွာေပါ့။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ ဆိုေတာ့ ဆရာမက စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို ျပန္ၿပီးေတာ့ ထုတ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ဘယ္လို ပစၥည္းေတြကို အသံုးျပဳပါလဲရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ အဲဒါကေတာ့ က်မတုိ႔ဆီမွာေတာ့ အဓိက အရမ္းအေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတဲ့ဟာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ေရသန္႔ဘူး။ ပလက္စတစ္ဘူးခြံ၊ ကၽြပ္ကၽြပ္အိတ္။ ေနာက္တခါ အိမ္ေတြမွာဆိုရင္ စကၠဴေတြ၊ သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္အေဟာင္းေတြ။ ေနာက္တခါ တခုရွိတာက က်မတို႔လူမ်ဳိးေတြက အမိႈက္ဆိုရင္ မပစ္ၾကဘူး။ သတင္းစာဆုိရင္လဲ အိမ္မွာ ေတာင္ပံုယာပံု ျဖစ္ေနတယ္။ အိမ္ေတြမွာ ရွိိေနတဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြကို သံုးၿပီးေတာ့ ဖန္တီးတာပါ။ Installation Arts ေတြ လုပ္တယ္ဆိုတာ အဲဒါေတြက ေရာင္းလို႔မရဘူးဆိုေတာ့ က်မအေနနဲ႔ ေငြေၾကးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လံုးဝအျမတ္အစြန္းမရွိတဲ့ ကိစၥ။ ဒါေပမဲ့ တခုက ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ က်မ ပြဲေတြ လုပ္တဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီမွာ မီဒီယာေတြလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ သတင္းရိုက္တယ္။ တင္ဆက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ Public ကို ေရာက္သြားတာေပါ့။ က်မအေနနဲ႔ ေငြေၾကးအျမတ္အစြန္း လံုးဝမရွိဘူး။ က်မ ေရာင္းလို႔ရတယ္ဆိုရင္ ဒီလိုမ်ဳိး ပစၥည္းအေသးအမႊားေလးေတြ ဥပမာ ပုလင္းေလးေတြ၊ Glass bottle ေလးေတြထဲမွာ မီးေလးေတြ ဘာညာထည့္ၿပီး လုပ္တယ္။ အလွဆင္တဲ့ဟာေလးေတြ နည္းနည္းပါးပါးပဲ ေရာင္းလို႔ရတယ္။ အခုနေျပာသလို Installation Arts ေတြၾကေတာ့ အႀကီးႀကီးေတြ (၁၀) ေပ၊ ေပ (၂၀) ေလာက္ရွိတဲ့ Art Project ေတြၾကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲဆင္ Install လုပ္၊ ၿပီးေတာ့ တခါတည္း ျဖဳတ္လုိက္ၿပီး ၿပီးဆံုးသြားတာပဲ။ ေနာက္ Project အသစ္တခု ျပန္လုပ္ရင္လဲလုပ္ေပါ့။ အဲဒီလိုမ်ဳိးကေတာ့ မေရာင္းရပါဘူး။ Sole exhibition ေတြ က်မ လုပ္တာကေတာ့ (၃) ႏွစ္ရွိၿပီ။ ဒီ (၃) ႏွစ္ မတိုင္ခင္ကေတာ့ ေသးေသးမႊားမႊားေလးေတြ လုပ္တယ္။ လုပ္ရင္လုပ္ရင္နဲ႔ က်မအိမ္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြ ျပည့္ျပည့္လာေတာ့ ျပပြဲတခုခုလုပ္ရင္ေတာ့ေပါ့။ ေနာက္တခုက ကိုယ္တုိင္လည္း ဒီလိုအမ်ဳိးသမီး Artist တေယာက္အေနနဲ႔ Installation Arts ေတြလည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ဖန္တီးျပခ်င္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်မ Gallery ေတာင္မွ ရန္ကုန္ Gallery က်မတို႔ဆီမွာေတာ့ တကယ့္ အႀကီးဆံုး အရမ္းကိုလဲ Space လည္း က်ယ္တယ္ဆိုေတာ့ Project ေတြလည္း အႀကီးႀကီးလုပ္လုိ႔ရမယ္ဆိုၿပီး အဲဒီလိုမ်ဳိး က်မရဲ ႔ Dream အိပ္မက္တခုအေနနဲ႔ စလုပ္ခဲ့တာေပါ့။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး လုပ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လို စိန္ေခၚမႈ အခက္အခဲေတြ ရွိိခဲ့ပါလဲရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ အဓိကေတာ့ ကိုယ္လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုၾကည့္ေတာ့ အမိႈက္ျဖစ္ေနတယ္။ အမိႈက္ျဖစ္ေနေတာ့ သူမ်ားေတြဆီက အမိႈက္ေတြ လိုက္စုရတယ္။ အဲဒီအခါၾကေတာ့ တခ်ဳိ ႔ေတြက ဘယ္လိုမ်ဳိး ျဖစ္လဲဆိုေတာ့ အမိႈက္ေတြပဲ လိုက္စုေနတာ၊ အမိႈက္ေတြနဲ႔ လုပ္တယ္ေပါ့။ အမွန္မွာေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္ အမိႈက္ေတြနဲ႔ လုပ္တာပါ။ ေနာက္တခုၾကေတာ့ ပထမ လုပ္လုပ္ခ်င္းမွာ လူေတြက သိပ္မသိၾကဘူး။ Instllation Arts ဆိုတာ ဘာလဲ။ အရင့္အရင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ေရွ ႔မွာလုပ္ခဲ့တာေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုမ်ဳိး Public ထဲကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထြက္လာတာကို သိပ္ေတာ့ မေတြ႔ဖူးဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ မီဒီယာ အားမေကာင္းခင္ကလဲ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ စစခ်င္းကေတာ့ မသိဘူး။ လူေတြလည္း ပြဲကိုလာၾကည့္ၾကတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေပါ့။ ဘာေတြျပတာလဲ။ Installation Arts ဆိုတာ ဘာလဲ။ ေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ က်မ ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္း အဲဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ February, March ဆိုရင္ က်မ ႏွစ္တိုင္းလုပ္တဲ့အခါၾကေတာ့ လူေတြက အခုဆိုရင္ သေဘာေပါက္လာၿပီ။ က်မနဲ႔တြဲၿပီးေတာ့ ဒီလို Art work ေတြကို မွတ္မိလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီဟာေတြကို Enjoy လုပ္ၿပီးေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ လာတဲ့ Public ကေန သူတုိ႔ သေဘာက်တယ္၊ ေက်နပ္တယ္။ Appreciate အသိအမွတ္ျပဳၾကတယ္။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ အခု ဆရာမမြန္ေဟာ္စီအေနနဲ႔ ဝထၱဳကို ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ေရးသားထုတ္ေဝထားတယ္ဆိုေတာ့ ဒီဝထၱဳကလည္း ေပးဆပ္သူတို႔ရဲ ႔ ႏွလံုးသားဝိညဥ္ဆိုေတာ့ အခု ႏိုင္ငံေတာ္၏ အတိုင္ပင္ခံ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီအေရးမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ႔အေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး ဝထၱဳပံုစံ ေရးသားထားတဲ့အတြက္ ဆရာမ အဲဒီဝထၱဳကေန ေပးခ်င္တဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရာ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြအတြက္ ဘာပါလဲရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ က်မ ေျပာခ်င္တဲ့ဟာက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မတုိ႔ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးေတြမွာ စကားပံုေတာင္ ရွိတယ္ - သားကိုသခင္၊ လင္ကိုဘုရားဆိုတဲ့ စကားပံုေတာင္ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ အၿမဲတမ္းပဲ မိန္းမတေယာက္အတြက္က အၿမဲဦးစားေပးရတာက လင္ေယာက်္ား ခင္ပြန္းျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သားသမီး။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ရဲ ႔ဘဝမွာ သားသမီး - သားနဲ႔လင္ေယာက်္ားကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတယ္ဆိုေတာ့ က်မတို႔က သူကို တႏိုင္ငံလံုးရဲ ႔ အေမ၊ မိခင္အေနနဲ႔ တင္စားၿပီးေတာ့ အေမစု ဆိုၿပီး တင္စားၿပီးေတာ့ ေခၚေဝၚၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ ႔တကယ္တမ္း စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတဲ့ မိသားစုဘဝ၊ သူ႔ရဲ ႔ မိသားစုဘဝကို ဆံုးရံႈးခံလိုက္ရတာ ခ်ဳိးဖ်က္ခံလိုက္ရတာ အႀကီးမားဆံုးေသာ ေပးဆပ္မႈတခု။ ဒီဟာေလးကိုပဲ သိေစခ်င္လို႔ ေရးတာပါ။ ဒီစာအုပ္က လံုးဝ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး ဘာမွမပါဘူး။ က်အေနနဲ႔ အန္တီစုကို တကယ္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ ေရးတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ဘဝကို စာနာၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္အေနနဲ႔၊ သူ႔ရဲ ႔ မိန္းမသားဘဝ၊ ဇနီးမယားဘဝ၊ မိခင္ဘဝ အဲဒီဟာေတြကို သိေစခ်င္လို႔၊ အဲဒီ ခံစားခ်က္ကိုပဲ စာဖတ္သူေတြကို ေဝမွ်လိုက္တဲ့သေဘာပါ။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ ဆရာမကိုယ္တုိင္လဲ အခု အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေရာက္ရွိေနတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဆရာမက ေက်ာင္းဆရာမတဦးအေနနဲ႔လဲ အေတြ႔အႀကံဳရွိခဲ့တဲ့အခါေၾကာင့္ ကေလးေတြကို ျပဳစုပ်ဳိေထာင္တဲ့ေနရာမွာ ပညာေရးစနစ္ - အေမရိကန္မွာရွိတဲ့ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ပညာေရးစနစ္ရဲ ႔ အေကာင္းအဆိုး၊ အဲဒါေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီးေတာ့ ဆရာမ ဘယ္လို သံုးသပ္မိလဲရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ တိုင္းျပည္တခုမွာ စနစ္ဆိုတာ စက္ရံုတရံုနဲ႔တူတယ္။ တုိင္းသူျပည္သားဆိုတာက စနစ္တခုေအာက္ကေန ထြက္လာတဲ့ စက္ရုပ္ေတြနဲ႔ တူတယ္။ ဒီမွာၾကေတာ့ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမးတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒါကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်မတုိ႔ဆီမွာ အလြတ္က်က္ၿပီးေတာ့ ေျဖတာ၊ ကေလးေတြက အလြတ္က်က္တဲ့အခါ တခ်ဳိ ႔အေျဖေတြက ကိုယ္မႀကိဳက္ဘဲနဲ႔ ေျဖလိုက္ရတဲ့ဟာမ်ဳိး ရွိတယ္။ ဥပမာ က်မအေနနဲ႔ တခ်ဳိ ႔က်မေက်ာင္းမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ တခ်ဳိ ႔ကိစၥေတြ တခ်ဳိ ႔ သင္ခန္းစာေတြဆုိရင္ စိတ္ထဲမွာ ဒီအျဖစ္အပ်က္က ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ ႔လား။ သံသယ ျဖစ္ခဲ့တာမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ အဲဒီဟာေတြကို ထည့္ၿပီးေတာ့ မစဥ္းစားႏိုင္ရဘူး။ ဒီအေျဖေရးရင္ ဒီလိုမွန္ရမယ္ဆိုတဲ့ အပိုဒ္လိုက္ႀကီးပဲ က်က္ၿပီးေတာ့ ေရးခ်လိုတယ္။ အဓိက ဘာျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ အလြတ္က်က္ခိုင္းတဲ့ စနစ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ပညာေရးစနစ္မွာ အလြတ္က်က္ရတာေၾကာင့္ ဘာျဖစ္လာလဲဆိုရင္ က်မတုိိ႔ရဲ ႔ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္ႏုိင္စြမ္းေတြကို အလြတ္က်က္တဲ့ စနစ္ကေန ဝါးၿမိဳလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ က်မတို႔က မေတြးေခၚတတ္ေတာ့ဘူး။ မေတြးတတ္တဲ့အခါ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ ဘြဲ႔ေတြရသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ၾကက္တူးေရြး စက္ရုပ္ႀကီးေတြလို က်မ အဲဒီလိုမ်ဳိး ေရးေလ့ရွိိပါတယ္။ စာကေတာ့ ေတာက္ေတာက္ ေတာက္ေတာက္နဲ႔ အံတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ တကယ္တမ္း အဓိပၸါယ္သိလားဆိုေတာ့ မသိဘူး။ အေတြးအေခၚၾကေတာ့လဲ မပြင့္လာဘူး။ က်မတို႔ဆီမွာ အရည္အေသြးေတြ ရိွရဲ ႔သားနဲ႔ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္သင့္သေလာက္ မျဖစ္လာဘူး။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ေျပာရမွာေပါ့။ အေမရိကန္ကေလးတေယာက္နဲ႔ ျမန္မာကေလးတေယာက္ကို ယွဥ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဆရာဇာဂနာ ေျပာတဲ့စကားပါ။ မ်က္လံုးအေရာင္လက္ေနတဲ့ ပံုစံခ်င္းမတူးဘူး။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ေျပာတယ္။ က်မတို႔ဆီမွာေတာ့ တႏုိင္ငံလံုးအေနနဲ႔ ၿခံဳၿပီးေတာ့ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ က်မတို႔ၾကေတာ့ ဘယ္လိုစနစ္မ်ဳိးမွာ သြတ္သြင္းခံရလဲဆိုရင္ ေၾကာက္တတ္တဲ့ စနစ္မ်ဳိး - ဘာကိုေၾကာက္တာလဲဆိုေတာ့ ဘာကိုေၾကာက္မွန္းမသိဘူး။ ဘာကိုေၾကာက္မွန္းမသိတာကို ေၾကာက္ေနတာ။ အဲဒါကိုက ေၾကာက္စရာေကာင္းတာ ျဖစ္ေနတာ။ က်မတို႔ၾကေတာ့ အဲဒီလိုမ်ဳိး စနစ္ရဲ ႔ သားေကာင္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ သားေကာင္ဆုိတာထက္ စက္ရုပ္ေတြ။ ယွဥ္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဥပမာ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားသားနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ က်မတုိ႔က ပိုမွန္တာဆိုရင္ အထက္လူႀကီးကို ျပန္ၿပီးေတာ့ မေျပာရဲဘူး။ ေမးခြန္းမထုတ္ရဲဘူး။ အစည္းအေဝးေတြမွာ ၿငိမ္ေနတယ္။ ေခါင္းငံုေနတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ေတာ့မွာ ေျပာၾကဆုိၾက။ ေနာက္ကြယ္မွာ ေျပာတဲ့ဟာမ်ဳိး။ ေရွ ႔ကေန ရင္မဆိုင္တဲ့ဟာေပါ့။ ဒီမွာၾကေတာ့ သူ႔ရဲ ႔စနစ္က အကုန္လံုး Tax နဲ႔ ပတ္သက္တာေျပာေျပာ၊ ဥပေဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေျပာေျပာ စနစ္တက် ရွိေနတဲ့ တကယ့္ကို founded လုပ္ထားတဲ့ System ေတြေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ လူေတြက အကုန္လံုး စက္ရုပ္ေတြ တုိင္းသူျပည္သားဆိုေတာ့ အဲဒီအထဲကို အကုန္လံုး ေရာက္ေနတယ္။ ေမာင္းႏွင္ခံေနရတဲ့ ပံုစံေပ့ါ။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ မၾကာခင္မွာ ဆရာမက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ေတာ့မွာဆုိေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ေရာက္လုိ႔ရွိရင္ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေတြဆက္လုပ္ဖုိ႔ ရွိပါလဲရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ အဓိကေတာ့ စာအုပ္ေတြကေတာ့ ဆက္ထုတ္ဖို႔ ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကို Encourage လုပ္တဲ့ စာေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးထားတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ သံုးဆယ္ေလးဆယ္ေလာက္ ရွိၿပီဆုိေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကေတာ့ က်မ ျပန္ေရာက္လို႔ရွိရင္ ထုတ္ဖို႔လုပ္ပါတယ္။ တျခားလဲဆက္ၿပီး ေရးျဖစ္မွာပါ။

မအင္ၾကင္းႏိုင္ ။ ။ အခုလို VOA ျမန္မာပိုင္းနဲ႔ Skype ကတဆင့္ အင္တာဗ်ဴးေပးတဲ့အတြက္ ဆရာမကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ရွင့္။

မြန္ေဟာ္စီ ။ ။ က်မကလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

XS
SM
MD
LG