သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

logo-print
ေနာက္ဆုံးရသတင္း

ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ျမန္မာႏြယ္ဖြား ရုပ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ


ျမန္မာႏိုင္ငံဖြား ထိုင္ဝမ္အေျခဆိုက္ ဒါ႐ိုက္တာ Midi Z
တိုက္႐ိုက္ လင့္ခ္

ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း ႐ုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာမွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြရရွိေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဖြား ထိုင္ဝမ္အေျခဆိုက္ ဒါ႐ိုက္တာ Midi Z ဟာ ထိုင္ဝမ္ယဥ္ေက်းမႈစင္တာရဲ ႔ စီစဥ္မႈနဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ သူ႔ရဲ ႔ ႐ုပ္ရွင္ေတြ လာေရာက္ျပသဖို႔ ဖိတ္ေခၚခံခဲ့ရပါတယ္။ Midi Z ကို ကိုဝင္းခန္႔ေမာင္က ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းထားပါတယ္။

ေမး ။ ။ Midi Z အခုလို VOA ကို ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခြင့္ျပဳတာကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ Midi Z က ျမန္မာႏုိင္ငံ ရွမ္းျပည္နယ္ လားရိႈးၿမိဳ ႔မွာ ေမြးတယ္။ အသက္ (၁၆) ႏွစ္မွာ ထိုင္ဝမ္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ရိွသြားခဲ့တယ္။ အခုလက္ရိွ ရုပ္ရွင္၊ Documentary (၃) ကားနဲ႔ Feature ရုပ္ရွင္ကားရွည္ (၄) ကား ရိုက္ထားတာရိွတယ္။ အခု အေမရိကန္ကို ေရာက္လာခဲ့တဲ့အေၾကာင္းရင္းကို တခ်က္ေလာက္ ေျပာျပပါလား။

ေျဖ ။ ။ ဒီတေခါက္ (၆) လပိုင္း အေမရိကန္ကို လာေရာက္တာက ရုပ္ရွင္ျပဖို႔။ (၃) ေနရာမွာ ျပမယ္။ တေနရာက New York မွာ။ အဲဒီမွာ Museum of Movie Image မွာ ရုပ္ရွင္ (၅) ကားကို တပတ္ျပတယ္။ ေနာက္ Boston Harvard Archive မွာ (၂-၃) ကား ျပတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က Harvard, Boston ကေန ဒီကို လာခဲ့တယ္။ ဝါရွင္တန္ဒီစီိမွာ (၃-၄) ကား ျပမယ္။ ဒါေၾကာင့္ Presentation လာလုပ္တာပါ။

ေမး ။ ။ Midi Z ရဲ ႔ ရုပ္ရွင္ေတြမွာ မူးယစ္ေဆး၊ လူကုန္ကူးတာတို႔ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္တာတို႔လို ျပသမႈေတြ အၿမဲပါေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုအေၾကာင္းအရာေတြကို ဘာေၾကာင့္ ကိုင္တြယ္ရိုက္ကူးခ်င္တာပါလဲ။

ေျဖ ။ ။ က်ေနာ္ထင္တယ္ .. မူးယစ္ေဆး၊ နယ္စပ္ျပႆနာနဲ႔ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို လူေတြရွာေဖြၾကတာက တကမာၻလံုးမွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြပါ။ ဒါေတြက တျခားေနရာေတြမွာလည္း ေတြ႔ရႏုိင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္းအရာပိုင္းသက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ဒီေနရာမွာ အေရးႀကီးတာက ဒါေတြက က်ေနာ့္ကိုယ္ပိုင္ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ထဲကလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကို ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း လားရိႈးၿမိဳ ႔မွာ ေမြးပါတယ္။ လားရိႈးက ၿမိဳ ႔ေသးေသးေလးပါ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အထက္တန္းၿပီးသြားတဲ့ေနာက္ ပညာဆက္မသင္ၾကဘဲနဲ႔ မိသားစုဘဝအေရးအတြက္ စဥ္းစားၾကပါတယ္။

သိတဲ့အတိုင္း ၿမိဳ ႔ေလးေတြမွာက အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း သိပ္ရိွတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အလုပ္ေပးႏိုင္မယ့္ စက္ရံုေတြ၊ အလုပ္ရံုေတြလည္း သိပ္မရိွပါဘူး။ ကိုယ့္မိဘက ပိုက္ဆံမခ်မ္းသာရင္ သာမန္အထက္တန္းေက်ာင္းသားတေယာက္ဟာ ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ စဥ္းစားရပါတယ္။ ရွမ္းေျမာက္ပိုင္းမွာက လူအမ်ားစုက လယ္သမားေတြပါ။ ကိုယ့္ဘဝကို ေျပာင္းလဲခ်င္သူေတြအတြက္က ေက်ာက္စိမ္းသြားတူးမလား။ မူးယစ္ေဆးေရာင္းမလား စတဲ့လမ္းေတြပဲ ရိွပါတယ္။ ဒါက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ (၂၀) – (၃၀) အတြင္းကပါ။ အခုေတာ့ အမ်ားႀကီးကို ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ။ လူငယ္ေတြလည္း ၿမိဳ ႔ႀကီးေတြဆီတက္ၿပီး အလုပ္အကိုင္ ရွာတာေတြ လုပ္ႏုိင္ၾကပါၿပီ။

ဒါေပမဲ့လဲ က်ေနာ္တုိ႔လို ေနရာေတြမွာေနၿပီး ရွင္သန္ခ်င္ရင္ မူးယစ္ေဆးေရာင္းခ်တာဟာ သာမန္စီးပြားေရးတခုလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလို ေရာင္းခ်လုပ္ကိုင္တဲ့ ေနရာမွာလည္း သာမန္လူတန္းစားေတြအတြက္က ေနခ်င္းညခ်င္း ခ်မ္းသာသြားမယ့္ကိစၥမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ လက္ထဲမွာရိွတဲ့ ဘိန္းပင္ေတြကို ဆန္တအိတ္နဲ႔ လဲစားဖို႔ေလာက္ပဲ ေရာင္းတာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ ဇာတ္လမ္းရွာတဲ့အခါမွာ က်ေနာ့္ရဲ ႔ ေနာက္ခံနဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳကို ထင္ဟပ္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ရိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္၊ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ့္ေဆြမ်ဳိး၊ က်ေနာ့္ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အခုလိုမ်ဳိး အေၾကာင္းအရာေတြကို အေျခခံၿပီးေတာ့ လုပ္ျဖစ္တာပါ။

ေမး ။ ။ ဒီလိုအေၾကာင္းအရာေတြကို ေျပာတဲ့အခါ ဒါေတြကို ပန္းခ်ီတို႔၊ စာေရးတာတုိ႔လည္း ရိွတဲ့အထဲက ဘာေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ကေနတဆင့္ တင္ျပဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့ပါလဲ။ ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာတေယာက္ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္လာခဲ့တာလဲ။

ေျဖ ။ ။ က်ေနာ္က ဆင္းရဲတဲ့ မိသားစုက လာခဲ့တာဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ရည္မွန္းခ်က္ကလည္း သူလုိငါလုိပါပဲ။ အဲဒါကေတာ့ ဘဝကို ပိုေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္တာပါ။ ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာတို႔၊ အႏုပညာရွင္တုိ႔ဆိုတာ က်ေနာ္တုိိ႔ မမက္ရဲခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံရွာဖို႔ကိုပဲ အေျခခံစဥ္းစားရလုိ႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဝင္ေငြရိွမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးကိုပဲ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ထိုင္ဝမ္ကိုသြားၿပီး စာသင္ဖုိ႔ အေၾကာင္း ျဖစ္လာပါတယ္။ ထုိင္ဝမ္အစိုးရစစ္တဲ့ စာေမးပြဲကို ေအာင္ၿပီးေတာ့ ပညာေတာ္သင္ဆု ရလိုက္တာပါ။ တက္ရမယ့္ေက်ာင္းက အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ပညာသင္တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပံုမွန္အတန္းစာပဲသင္တဲ့ ေက်ာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ့္အသက္က (၁၆) ႏွစ္ပဲ ရိွေသးေပမယ့္ ဟိုေရာက္တာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ၿပီး မိသားစုကို ပိုက္ဆံျပန္ပို႔ဖို႔ကို စဥ္းစားေနရပါၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ထိုင္ဝမ္ကို ေရာက္ၿပီးေတာ့ Visual Arts ပညာရပ္ပိုင္းကို တက္ျဖစ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့လည္း ဒီဘာသာရပ္ကိုပဲ ဆက္ယူျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ၿပီးေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ေတြအတြက္ စီးပြားျဖစ္ ဗီဒီယိုရိုက္ၿပီးေတာ့ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ရုပ္ရွင္ဘက္နဲ႔ နီးစပ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေၾကာ္ျငာရိုက္တဲ့ ဒါရိုက္တာတေယာက္ အရင္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ မဟာဘြဲ႔ရၿပီးတဲ့အခါမွာ စဥ္းစားပါတယ္။ က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာရိွတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အေတြ႔အႀကံဳေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္း က်ေနာ္ ေဖာ္ျပခ်င္တဲ့အခါ က်ေနာ္ဘာကို အသံုးျပဳမလဲဆိုတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။

ေမး ။ ။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွာ ထြက္ခဲ့တဲ့ ပထမဦးဆံုး ရုပ္ရွင္ကားႀကီး Return to Burma ကို ျမန္မာျပည္မွာ ရိုက္ခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီအေတြ႔အႀကံဳကိုလည္း ေျပာျပေပးပါအံုး။

ေျဖ ။ ။ ျမန္မာျပည္မွာ ၂၀၁၀ ပထမအႀကိမ္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးေတာ့ ထိုင္ဝမ္မွာ ရိွေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားစုက ႏုိင္ငံထဲကို ျပန္ၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ဟိုမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ေတာ့မွာမို႔ သူတုိ႔အစီအစဥ္ကေတာ့ ျပန္ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးေတြ လုပ္ၾကဖို႔ပါ။ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ေအာက္ေျခလုပ္သား ျဖစ္ရတာထက္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာက အခြင့္အေရး ပိုမ်ားႏုိင္တယ္လုိ႔ တြက္ပါတယ္။ သူတို႔မွာက ျဖစ္ခ်င္တာေတြနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူတို႔ရဲ ႔ အျပန္လမ္းကို မွတ္တမ္းတင္ဖို႔ စိတ္ကူးရပါတယ္။ အဲဒါက ကနဦးရတဲ့အေတြးပါ။ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္လို႔ ရိုက္ထားေပမယ့္ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ေရးထားတဲ့ ခပ္ရိုးရိုးဇာတ္လမ္းတခုကို အေျခခံထားတာပါ။

ဒါေပမဲ့ ဇာတ္လမ္းက အျပင္မွာ ရိုက္ကူးရတဲ့ အေျခအေနေပၚ မူတည္ၿပီးေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ကို ေရာက္တဲ့အေျခအေနကေန က်ေနာ့္ေမြးရပ္ေျမ လားရိႈးအထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ အျပင္မွာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကို ရိုက္ကူးသြားပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသား ခရီးသြားေတြလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ ကင္မရာက အေသးေလးေတြ၊ ၿပီးေတာ့ လူအင္အားအနည္းအက်င္းနဲ႔ ရိုက္ခဲ့တာပါ။ ကင္မရာက သိပ္မႀကီးတဲ့အတြက္ ဖြက္စရာေတြလည္း မလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကားဂိတ္လို ေနရာေတြမွာေတာ့ ေပၚေပၚတင္တင္ ရိုက္လို႔မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က ရိုက္ကူးေရး ခြင့္ျပဳခ်က္ေတြ လိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ က်ေနာ္တို႔က ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ရိုက္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ျပႆနာေတာ့ သိပ္မရိွပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ခ်င္တာက သိပ္ရိုးရွင္းပါတယ္။ ပံုမွန္လူေနမႈ ဘဝေတြကိုပဲ ရိုက္ကူးခ်င္တာပါ။

ေမး ။ ။ အခု ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေလာကနဲ႔ေကာ အထိအေတြ႔ ရိွပါလား။ ရိွတယ္ဆိုရင္ အခု ရုပ္ရွင္ေလာကရဲ ႔ ျမင္ကြင္းနဲ႔ အလားအလာအေပၚ မွတ္ခ်က္ေပးလို႔ရမလား။

ေျဖ ။ ။ တကယ္ေတာ့ ဒီကိစၥအေပၚ အျပင္လူတေယာက္အေနနဲ႔၊ အတြင္းလူတေယာက္အေနနဲ႔ မွတ္ခ်က္ေပးဖို႔က အေတာ္ေလး ရႈပ္ေထြးတယ္လို႔ ဆိုပါရေစ။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာက ေျပာစရာဇာတ္လမ္းေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ မတူကြဲျပားမႈေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနေပမယ့္၊ ဒါကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပဖို႔အတြက္ အရင္းအျမစ္က နည္းေနပါေသးတယ္။ အရင္းအျမစ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ရိုက္ကူးေရး၊ ျပင္ဆင္ေရး၊ နည္းပညာပိုင္းနဲ႔ ေငြေၾကးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူသားအရင္းအျမစ္ကို ဆိုလိုတာပါ။ ဥပမာ အဂၤလိပ္လို သိပ္မတတ္တဲ့ လူတေယာက္က ျပင္ပက အသိပညာရပ္ေတြကို ေလ့လာႏုိင္ဖို႔အတြက္ ခက္ခဲပါတယ္။ ဆိုလိုတာက က်ေနာ္တို႔မွာ လံုေလာက္တဲ့ ဘာသာျပန္မႈ အရင္းအျမစ္ေတြ မရိွဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ခင္မ်ားက အဂၤလိပ္လုိျဖစ္ျဖစ္၊ တရုတ္လုိျဖစ္ျဖစ္ တတ္မထားလို႔ရိွရင္ စာေပဘက္မွာ ေလ့လာဖုိ႔ အခက္အခဲ ရိွပါလိမ့္မယ္။

လူတေယာက္အတြက္က သူ႔မွာ ပါရမီအခံ ရိွေနရင္ေတာင္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုသိလာေအာင္လုပ္ဖို႔၊ တိုးတက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ဆိုေတာ့ ဘာသာျပန္က႑ဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ ႔ ေနရာတုိင္းမွာ လိုအပ္ေနတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားအႏုပညာက႑နဲ႔ စာေပနဲ႔ စီးပြားေရးအပိုင္းမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အရမ္းကို အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒုတိယအေနနဲ႔ စီစစ္ေရး ဆင္ဆာကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြက သူတုိ႔ထုတ္ေဖာ္ျပသခ်င္တဲ့ကိစၥကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာလို႔ မရေသးပါဘူး။ ရုပ္ရွင္တကားက အႏုပညာရွင္တေယာက္လို ရိုးသားမႈရိွဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။ အႏုပညာရွင္ေတြဟာ တကယ္တမ္းအျပင္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ကိစၥေတြ၊ သူတုိ႔ေဖာ္ျပခ်င္တာေတြကို လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ျပႏုိင္ခြင့္ ရိွသင့္ပါတယ္။ စီစစ္ေရး ဆင္ဆာလုပ္တာဟာ အခုလက္ရိွ ကမာၻမွာရိွေနတဲ့ စံႏႈန္းေတြေပၚမွာလည္း ထင္ဟပ္သင့္ပါတယ္။ ဒါဟာ အႏုပညာရွင္ေတြရဲ ႔ ဖန္တီးႏုိင္မႈအတြက္ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ့ကိစၥပါ။

ေမး ။ ။ ထိုင္ဝမ္ရုပ္ရွင္ေလာကမွာဆိုရင္လဲ က်ေနာ္ သိသေလာက္ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မ်ားဆီက ဒါရိုက္တာေတြျဖစ္တဲ့ ဟိုေရွာက္ရွင္၊ အိုက္ဝိုက္ယန္တို႔လို ေနာက္လူသိမ်ားတဲ့ အန္လီတို႔ဆိုရင္ ျပည္တြင္းမွာတင္မက ႏိုင္ငံတကာကပါ လက္ခံရေလာက္တဲ့ ဒါရိုက္တာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကေန အခုအခ်ိန္အထိ Midi Z အပါအဝင္ လက္ရိွ ႏုိင္ငံတကာမွာလည္း ထုိင္ဝမ္ဒါရိုက္တာေတြက ဆက္လက္အသိအမွတ္ျပဳခံေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုင္ဝမ္ရုပ္ရွင္ေလာက ဖြံ႔ၿဖိဳးႏိုင္ေနတာ ဘာအခ်က္ေတြေၾကာင့္လို႔ ထင္ပါလဲ။

ေျဖ ။ ။ ေသခ်ာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အားလံုးတခုနဲ႔တခု ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ပထမဦးဆံုးက ဒီမုိကေရစီပါ။ ထိုင္ဝမ္ဟာ အရမ္းကို ဒီမိုကေရစီ အားေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံပါ။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္လည္း ႏုိင္ငံေတာ္က ရုပ္ရွင္ရန္ပံုေငြေတြ ခ်ထားေပးတာ ရိွပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာက က်ေနာ္တို႔က ရန္ကုန္လို ေနရာမ်ဳိးမွာ မေနလို႔ရိွရင္ တျခားအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အလုပ္ကလြဲလို႔ အႏုပညာရွင္ ျဖစ္လာဖို႔ စိတ္ကူးေတာင္ မယဥ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာ အရမ္းကို အနာတရ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ခင္မ်ား ေျပာသလိုပဲ ထိုင္ဝမ္မွာက နာမည္ႀကီးဒါရိုက္တာေတြ၊ အႏုပညာရွင္ေတြ ေပၚေပါက္ေနတယ္ဆိုတာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ျဖစ္ခဲ့တာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔လည္း ႏွစ္ (၂၀) – (၃၀) ေလာက္ အခ်ိန္ယူခဲ့ရတာပါ။ အရာအားလံုးက ခ်ိတ္ဆက္ေနပါတယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးေတြက ဒီမိုကေရစီ လြတ္လပ္မႈ မူဝါဒ ခ်မွတ္မႈေတြနဲ႔ ပညာေရးပါ။ ျမန္မာျပည္မွာဆို ပိုအေရးပါတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္တာေတြကေတာ့ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈပါ။ သာမန္လူေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးကို အာရံုမစိုက္ၾကပါဘူး။ သမၼတက ဘယ္သူလဲ။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ဘယ္သူလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ဂရုစိုက္တာက က်ေနာ္တို႔ရဲ ႔ ကိုယ္ပိုင္ လံုၿခံဳမႈပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ပညာေရး နဲ႔ က်န္းမာေရးက႑ေတြ ေကာင္းလာၿပီဆုိေတာ့မွ အျခားကိစၥေတြကို ေျပာႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခခံကိစၥေတြဟာ အဆင္မေျပေသးတဲ့အတြက္ ရုပ္ရွင္တို႔၊ အႏုပညာတုိ႔၊ ယဥ္ေက်းမႈတို႔လို ကိစၥေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ေျပာဖို႔ ဘယ္လိုအင္အားရွိပါ့မလဲ။

ေမး ။ ။ Thank you so much.

ေျဖ ။ ။ Thank you so much.

XS
SM
MD
LG