သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

ဒီတပတ္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးရာ ေဆြးေနြးခန္းအစီအစဥ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက တုိင္းရင္းသားတခ်ဳိ႕ရဲ႕ အသံေတြကို ကမာၻက မေျပာနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာေတာင္ လူေတြ မၾကားႏိုင္ၾကေသးဘူလုိ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ က ပအို႔ဝ္လူငယ္ ခြန္ခမ္းေကာင္ က ေျပာဆိုပါတယ္၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ေနာက္က်က်န္ေနတဲ့ အခြင့္အေရးေတြအတြက္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ေနရာမွာ အခက္အခဲတခ်ဳိ႔ ရွိေနဆဲပဲလို႔လဲ VOA နဲ႔ သီးသန္႔ေမးျမန္းခန္းမွာ ခြန္ခမ္းေကာင္က ဆိုပါတယ္၊ ပအို႔ဝ္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ျမွင့္တင္ႏိုင္ဖုိ႔တင္မက တိုင္းရင္းသားအားလံုးအခြင့္အေရး တန္းတူရရွိေရးအတြက္ကိုလည္း တတ္ႏိုင္တဲ့ဖက္က ေဆာင္ရြက္သြားမွာျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္၊ နယူးေရာ့ခ္ၿမိဳ႕မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳးိစုမ်ားဆုိင္ရာ ညီလာခံကို တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ခြန္ခမ္းေကာင္ကို ကိုသားညြန္႔ဦးက သီးသန္႔ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းထားပါတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ အခုလို ဗီြအိုေအကို လာၿပီးေတာ့ ေျဖၾကားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အရင္ဆံုး ေမးခ်င္တာက ခြန္ခမ္းေကာင္တို႔ ေတာင္ႀကီးအေျခစိုက္လူငယ္အဖြဲ႔ ဒီမုိ (DEMO) ဆုိၿပီး ေပးၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒီအဖြဲ႔အစည္းက အဓိက လူငယ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လို ရည္ရြယ္ခ်က္ထားၿပီးေတာ လုပ္ကိုင္ေနတာလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ က်ေနာ္တို႔ ဒီမုိအဖြဲ႔ကို ပအို႔ဝ္လူငယ္အဖြဲ႔ကို ၂၀၁၂ မွာ စၿပီးဖြဲ႔ခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ဖြဲ႔ၿပီးမွ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ တိုင္းရင္းသားလူငယ္ေတြရဲ ႔ အသံေတြကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကမာၻမွာမေျပာနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာေတာင္ က်ေနာ္တို႔က သိပ္ၿပီးေတာ့ လူေတြက မသိၾကဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္တခုက ရည္ရြယ္ခ်က္က တိုင္းရင္းသားေတြမွာ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ ႏုိင္ငံေရးအရ ေနာက္က်က်န္ေနတဲ့ ကိစၥေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အခြင့္အေရးေတြ ဒါေတြကို က်ေနာ္တုိ႔က လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို ျမွင့္တင္ခ်င္တာလည္းပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ ေခတ္ေျပာင္းစနစ္ေျပာင္း ကာလမွာ တိုင္းရင္းသားလူငယ္ေတြအေနနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအေနနဲ႔ ျပန္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ ႔ အခြင့္အေရးေတြကို ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို ျပန္ၿပီးေဖာ္ထုတ္ခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီမိုဆိုတဲ့ ပအို႔ဝ္လူငယ္အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔ရျခင္းျဖစ္တယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ အခု အရပ္ဖက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြက ေျပာမယ္ဆိုရင္ အေျပာင္းအလဲကာလမွာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရတယ္။ လႈပ္ရွားႏုိင္ခြင့္ရွိတယ္။ အခု ေတာင္ႀကီးလို တုိင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ လႈပ္ရွားတဲ့အခါမွာ အခက္အခဲ ရွိလား။ အဟန္႔အတား ရွိလား။ ဘာေတြ စိန္ေခၚခ်က္္ေတြ ရွိလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ ရန္ကုန္ေတြထက္စာရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ရွမ္းျပည္ဖက္မွာ၊ နယ္ေဒသေတြမွာ လႈပ္ရွားမႈ နည္းနည္းေလး ခက္တာေပါ့။ နည္းနည္းေလး ခက္တယ္ဆိုတာ နယ္ေတြမွာရွိတဲ့ ေဒသခံေတြကိုယ္တိုင္က အေျပာင္းအလဲကို လိုက္မမီေသးဘူး။ လိုက္မမီေသးေတာ့ အေၾကာက္တရားေတြက ရင္ထဲမွာ ရွိေနေသးတယ္။ သူတုိ႔ ပါလာေအာင္ လက္တြဲတဲ့အခါမွာ လက္တြဲဖုိ႔ခက္တယ္။ တခ်ဳိ ႔ ေဒသႏၱရအာဏာပိုင္ေတြက အထက္က အေျပာင္းအလဲေတြ လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါကို သိပ္ၿပီးေတာ့ နားမလည္ေသးေတာ့ စနစ္ေဟာင္းေတြကို နည္းနည္းေလး ခင္တြယ္ေနေသးတဲ့ အာဏာပိုင္တခ်ဳိ ႔ကုိ ေတြ႔ေနရတယ္။ အဲဒီအတြက္ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ အခက္အခဲတေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာေပါ့။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔နဲ႔ ညိႇႏိႈင္းရင္ေတာ့ ရႏုိင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိးေတြလည္း တခ်ဳိ ႔ေတြမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ လုပ္ခြင့္ကေတာ့ ရေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ တဖက္က လုပ္တဲ့အထဲမွာ လူ႔အခြင့္အေရး အေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆာင္ရြက္ေနတယ္ဆိုေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဒသအတြင္းမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ လုပ္ခြင့္ရလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ လူ႔အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေဒသမွာ တစ္အခ်က္အေနနဲ႔ ဘာလုပ္လဲဆုိေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးအျမင္ သင္တန္းေတြ ေပးတယ္။ အဲဒီလို နားလည္လာၿပီဆိုမွ ေဒသအတြင္းမွာ ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ျပႆနာရပ္ေတြကို အဲဒါကို ဘယ္လုိလုပ္လဲဆုိေတာ့ ရြာသားေတြနဲ႔ စုေပါင္းၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ၊ သူတုိ႔ လိုခ်င္တဲ့ပံုစံမ်ဳိးေလးေတြကို က်ေနာ္တို႔က ၾကားကေနတဆင့္ သက္ဆုိင္ရာေတြဆီကို ျပန္ၿပီးေတာ့ တင္ျပေပးတယ္။ ဥပမာ လယ္ေျမအသိမ္းခံရတဲ့ကိစၥေတြဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔က သမၼတဆီ၊ သက္ဆုိင္ရာ လယ္ယာေျမေကာ္မရွင္ေတြဆီ စာနဲ႔တဆင့္ တင္ေပးတာမ်ုိးေတြ လုပ္ေပးေလ့ရွိတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ အဲဒီေနရာမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေျဖရွင္းေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တယ္လို႔ ယူဆလို႔ရလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ အခု ကူးေျပာင္းကာလမွာ က်ေနာ္တို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ထိုက္သင့္သေလာက္ ေျဖရွင္းခဲ့ရတာေတြ ျမင္သြားတာေတြ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာင္ႀကီးဖက္မွာ လယ္ေျမသိမ္းခံေနရတဲ့ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ ႔အတြင္းမွာပဲ စစ္တပ္က သိမ္းလိုက္တဲ့ နယ္ေျမေတြ၊ ရဲက သိမ္းလိုက္တဲ့ ေျမေတြကို က်ေနာ္တို႔ ကူညီေပးၿပီး ရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ ႔ေနရာေတြက ျပည္သူေတြရဲ ႔ ပါဝင္မႈ အားနည္းတာေတြ၊ ျပည္သူေတြရဲ ႔ အေၾကာက္တရားေတြေၾကာင့္ လုပ္ရတဲ့ေနရာမွာ၊ လႈပ္ရွားရတဲ့ေနရာမွာ ခက္တာေတြ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ ေဒသခံ အာဏာပိုင္ေတြရဲ ႔ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈ အားနည္းေနတာမ်ုိးကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ကေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ မေအာင္ျမင္ေသးဘူး။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ တဆက္တည္း တိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရးကိစၥကို ေမးခ်င္ပါတယ္။ ဒီမုိအဖြဲ႔က တုိင္းရင္းသား ပအို႔ဝ္ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈ၊ စာေပစကားုေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လုပ္ေနေတာ့ အဲဒါ အခုလက္တေလာက ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈ၊ စာေပယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနတာ ေတာင္ႀကီးအေျခစိုက္ ဘယ္လုိဟာမ်ဳိးေတြ လုပ္ေနပါလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီမုိအဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔က အဓိကေတာ့ ကိုယ့္စာေပ တိုးတက္ေအာင္ အခုဆုိရင္ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲဆိုေတာ့ တစ္လတစ္ခါ ဂ်ာနယ္ေတြ။ ဗမာလုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျပည္သူ႔အသံ ဂ်ာနယ္ေလးကို ထုတ္ေနတယ္။ ပအို႔ဝ္လို ထုတ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ပအုိ႔ဝ္မွာက တုိင္းရင္းသားေတြက စာဖတ္မႈအား အရမ္းနည္းတယ္။ စာဖတ္မႈ မ်ားလာေအာင္ ကိုယ့္ရဲ ႔စာေပကို ဂ်ာနယ္ေလးကို ထုတ္ၿပီးမွ ျမွင့္တင္လာတယ္။ ဂ်ာနယ္ထုတ္ရံုတင္နဲ႔ မကဘူး က်ေနာ္တို႔ ဒီမုိအေနနဲ႔ ပအို႔ဝ္စာေပကိုလည္ ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ သင္ၾကားေပးတာမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ ႔ မူထဲမွာ ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္ကေန စာအုပ္ေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ စသျဖင့္ အဲဒီလုိမ်ဳိးေတြကို ထုတ္ေဝေနတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ စာေပ သင္ၾကားတယ္ဆုိတာ ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲ။ ေက်ာင္းအေနနဲ႔ လုပ္ေနတာလား။ ဘယ္လို ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္ေနတာလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ စာေပ သင္ၾကားတာကေတာ့ ထံုတမ္းအစဥ္အလာအရ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ (၃) လတာ ကာလေတြမွာ ပအို႔ဝ္စာေတြကို က်ေနာ္တုိ႔က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သင္ေပးပါတယ္။ ဆရာေတြ ေခၚၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ဖိတ္တယ္။ အဲဒီမွာ (၁၀) ရက္တန္သည္ျဖစ္ေစ၊ (၁) လတန္သည္ျဖစ္ေစ သင္ၾကားေပးၿပီးေတာ့ Certificate ေတြ ထုတ္ေပးတာမ်ဳိးေတြရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ သက္ဆုိင္ရာ ပအုိ႔ဝ္အဖြဲ႔အစည္းေတြ။ ဥပမာ ပအုိ႔ဝ္စာေပအဖြဲ႔နဲ႔လည္း ခ်ိတ္ဆက္ထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ ေနာက္တခုက ကိုယ့္ရဲ ႔စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ပအို႔ဝ္ေတြမွာရွိတဲ့ ဗမာလို ေျပာမယ္ဆိုရင္ တရားေဟာဆရာလုိ႔ ေျပာရမွာေပါ့။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္တုိ႔က ဌာနကထုိင္ေတြနဲ႔ ရြက္ရတဲ့ဟာေလး။ နည္းနည္းေလးေတာ့ ေလးတယ္။ ဒီေခတ္ လူငယ္ေတြကေတာ့ သိပ္ေတာ့ ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ဘူး။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ ဘာအတြက္လဲ တရားေဟာဖို႔က


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ အဓိကေတာ့ ပညာေရးအတြက္။ အဲဒီမွာ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တာကို တရားေဟာ ပံုစံမ်ဳိးေလး အေခြေလးေတြ ထုတ္ၿပီးေတာ့ ေရာင္းတာမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ပအို႔ဝ္လို ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ “…” လို႔ ေခၚတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ ပအို႔ဝ္ ယဥ္ေက်းမႈတမ်ဳိးေပါ့။ ေနာက္တခုက ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အရင္ေခတ္ကာလတုန္းကေတာ့ အျခားတုိင္းရင္းသားစာေပနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကန္႔သတ္မႈေတြ ႀကံဳရတယ္လို႔ ၾကားတယ္။ အထူးသျဖင့္ နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ မြန္ဆိုရင္ မြန္စာေပ သင္ၾကားမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တခ်ုိ ႔ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ခံရတာေတြ ရွိခဲ့တယ္။ အခု ပအုိ႔ဝ္ေဒသမွာ အဲဒီလုိ စာေပသင္ၾကားမႈနဲ႔ ပတ္သက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အာဏာပိုင္ေတြက ဟန္႔တားတာ၊ ေနွာက္ယွက္တာ၊ တျခားအခက္အခဲ ဘာေတြရွိလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ အခုၾကေတာ့ အကူးအေျပာင္းကာလ ျဖစ္ေနလို႔လား မေျပာတတ္ဘူး။ စာေပ သင္ၾကားမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အခက္အခဲေတြ မရွိပါဘူး။ အခုဆိုရင္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက တရားဝင္ ေက်ာင္းအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ စာေပကို သင္ၾကားေပးဖုိ႔ ခြင့္ျပဳထားတယ္။ အခုဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ မြန္ျပည္နယ္မွာနဲ႔တူတယ္ တိုင္းရင္းသားက႑ဆုိၿပီး တုိင္းရင္းသားေရးရာေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ ေပးတဲ့ စာမ်က္နာေလးေတြ ရထားတာေတြရွိတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ အစိုးရေက်ာင္းေတြမွာလား။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ .. အစိုးရေက်ာင္းေတြမွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ စာေပေတြကို သင္ၾကားႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ အခုလဲ က်ေနာ္တုိ႔ ၾကားပါတယ္။ ပညာေရး ေပၚလစီ ေဆြးေႏြးေတာ့ တုိင္းရင္းသား ဘာသာစကားတခုကို သင္ေရးကို လုပ္ၾကေတာ့ အလားအလာေကာ ပအို႔ဝ္ ဘာသာစကားကို အခုနေျပာသလို ပအို႔ဝ္ရွိတဲ့ ေဒသေတြမွာ အစိုးရေက်ာင္းေတြ၊ ႏိုင္ငံက ဖြင့္တဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ၾကားႏိုင္ေရး အလားအလာက ဘယ္လုိရွိလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းရင္းသားငယ္ အထူးသျဖင့္ ပအုိ႔ဝ္ၾကေတာ့ အမ်ားႀကီး လိုပါေသးတယ္။ ဥပမာ ေက်ာင္းသင္ရိုးေတြကို အမ်ားႀကီး ျပန္ၿပီးေတာ့ ေရးဆြဲဖို႔ လုိေသးတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ သင္ရိုးေတြက ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာဖတ္စာကေန ဘာသာျပန္ၿပီးေတာ့ သင္ရိုးလုပ္ေနရတဲ့ အေနအထားမွာပဲ ရွိေသးတယ္။ ေရွ ႔ဆက္ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ ကိုယ္ပိုင္ သင္ရိုးေတြကို ျပဌာန္းႏိုင္ေအာင္၊ သင္ၾကားႏိုင္ေအာင္ ဆက္ၿပီးေတာ့ ႀကိုးစားဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုပါေသးတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ ဒီမုိအဖြဲ႔အစည္း တခုအေနနဲ႔ လုပ္ေနလား။ တျခား လူႀကီးပိုင္း အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ စာေပ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး လုပ္ေဆာင္တာ ရွိပါသလား။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီမုိအဖြဲ႔အေနနဲ႔ကေတာ့ တပိုင္းတႏိုင္ေလာက္ပဲ စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကို ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ ျမွင့္တင္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဓိက ပအို႔ဝ္စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈကို လုပ္ေဆာင္ေနတဲ ့အဖြဲ႔အစည္းႀကီးတခု ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ရဟန္းသံဃာေတြထဲမွာ ပအို႔ဝ္ စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈဆိုၿပီး သီးသန္႔ဖြဲ႔ထားတာ ရွိတယ္။ အဲဒီ ပအုိ႔ဝ္ စာေပ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈက ရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး စာေပေတြကို ျမွင့္တင္ဖုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာေနပါၿပီ။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ ခြန္ခမ္းေကာင္ ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ ဘာသာစကား စာေပ ျမွင့္တင္ဖုိ႔အတြက္ ဂ်ာနယ္ေလး ထုတ္တယ္။ အဲဒါ မီဒီယာ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အစိတ္အပိုင္းတခုေပါ့။ တျခား ဘာေတြမ်ား စီစဥ္လုပ္ထားတာရွိလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ မီဒီယာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အခုေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္တုိ႔က ပအုိ႔ဝ္ ဘာသာနဲ႔ပဲ ထုတ္ႏုိင္ေသးတယ္။ အကန္႔အသတ္ေတြ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္လတစ္ေခါက္ပဲ ထုတ္ႏိုင္ေသးတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ တစ္ပတ္တစ္ေခါက္ ထုတ္ခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ပအို႔ဝ္ ဘာသာတင္မကဘဲ ဥပမာ ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ထုတ္ဖုိ႔လည္း အစီအစဥ္ ရွိသလို၊ က်ေနာ္တုိ႔ ကိုယ့္ရဲ ႔ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈေတြကို ကမာၻလံုးက သိေအာင္လည္း အဂၤလိပ္လို ထုတ္ဖုိ႔ ႀကိုးစားေနပါတယ္။ ေနာင္လာမယ့္ ေလးငါးႏွစ္ စီမံကိန္းပံုစံနဲ႔ လုပ္ထားတာရွိပါတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ အခုကလဲ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ တစံုတရာ ရလာတယ္ဆိုေတာ့ ဂ်ာနယ္နဲ႔ပဲ လုပ္မလား။ တျခား ကြန္ျမဴနီတီ ေရဒီယိုေတြ ေပၚလာရင္ အဲဒီအတြက္ ျပင္ဆင္ထားတာေတြ ရွိပါသလား။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ အခု လတ္တေလာ အေျခအေနမွာ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ အေနအထားနဲ႔ ၾကည့္ေနတာေတာ့ ဂ်ာနယ္အဆင့္မွာပဲ ရွိေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီ ဂ်ာနယ္အဆင့္ကေန ေနာက္တဆင့္ ထပ္ၿပီးတက္ဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကြန္ျမဴနီတီ ေရဒီယို။ က်ေနာ္တို႔က ေရဒီယို ကြန္ျမဴနီတီကုိ ပအို႔ဝ္ေဒသအတြင္းမွာ ဆက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ ႔ ရိုးရာဘာသာစကားေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြ အပါအဝင္ ေခတ္ေျပာင္းစနစ္ေျပာင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဒီမုိကေရစီအေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို ျမွင့္တင္ေပးႏိုင္ဖုိ႔ ေရဒီယုိ ကြန္ျမဴနီတီေလးကို ဆက္ၿပီးထားဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ ေနာက္ဆံုးတခု ေမးခ်င္ပါတယ္။ ဒီမုိအဖြဲ႔ကေတာ့ လက္ရွိ အရပ္ဖက္လူငယ္အဖြဲ႔အစည္း အေနနဲ႔ ေနတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ဖယ္ဒရယ္ အယူအဆေတြ၊ election ေရြးေကာက္ပြဲေတြ လုပ္လာၿပီဆုိေတာ့ ႏိုင္ငံေရးမွာ တစံုတရာအေနနဲ႔ ကိုယ့္ေဒသအတြင္းမွာ ကိုယ့္လူမ်ဳိး အက်ဳိးအခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စဥ္းစားေဆာင္ရြက္မႈ ရွိပါသလား။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လုိ စဥ္းစားခ်က္ ရွိပါသလဲ။


ခြန္ခမ္းေကာင္ ။ ။ က်ေနာ္တို႔က ႏုိင္ငံေရးကို ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ ဖြဲ႔ၿပီးေတာ့ ဝင္ၿပီးပတ္သက္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ လူသားျဖစ္ၿပီဆုိကတည္းက ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ကင္းကြာေနလုိ႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ႏုိင္ငံေရးကို ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ကူညီဖုိ႔ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ ပအို႔ဝ္ျပည္နယ္ ရရွိေရးပဲျဖစ္ျဖစ္။ ဒါမွမဟုတ္ တုိင္းရင္းသားေတြ အားလံုး ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ရဖုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တုိင္းရင္းသားအားလံုး စုေပါင္းၿပီးေတာ့ ဖယ္ဒရယ္ေရးမွာ ဖယ္ဒရယ္ဆုိတဲ့ စနစ္တခုအေနနဲ႔ သြားႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ဘယ္ဖက္ကေန တတ္ႏိုင္သလဲ။ ေသခ်ာသံုးသပ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ ႔အပိုင္းကေန ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ အားျဖည့္ေပးဖို႔ သံဓိဌာန္ေတြ ခ်ထားတာရွိပါတယ္။

ကိုသားညႊန္႔ဦး ။ ။ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္။

XS
SM
MD
LG