သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

ပြင့္လင္းလာတဲ့ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ပတ္၀န္းက်င္ သဘာ၀ ထိန္းသိမ္းေရးရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေဒသခံ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြရဲ႕ အသံေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ပိုၿပီး ၾကားသိ ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။ ပုပၸါးေတာင္ခ်စ္သူမ်ားအသင္းဆိုတဲ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔က ဦးရဲ၀င္းေအာင္ ဗြီအိုေအ ရန္ကုန္ ျမန္မာသတင္းဌာနခြဲ တာ၀န္ခံ ဦးသားညြန္႔ဦး က ေတြ႔ဆံု ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ ကိုရဲ၀င္းေအာင္ မဂၤလာပါခင္ဗ်။ ကိုရဲ၀င္းေအာင္တို႔ အခု လုပ္ေနတဲ့ ဒီ ပုပၸါးေတာင္ခ်စ္သူမ်ားအသင္းေပါ့ေနာ္ ဒီအသင္းေလးကို စၿပီးေတာ့ လုပ္ျဖစ္သြားၾကတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေလးေပါ့ အဲ့ဒါေလးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အရင္ ရွင္းျပေပးပါလား။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ စိတ္ကူးစိတ္သန္းဆိုတာကေတာ့ အမွန္တကယ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ပုပၸါးေတာင္ကုိ ခ်စ္တယ္ဆုိတာက ေမြးကတည္းက ခ်စ္ခဲ့တာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိရင္ ပုပၸါးေရကိုေသာက္ၿပီး ပုပၸါးအရိပ္ကို ခိုလံႈလာခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသားေတြဆိုေတာ့ ေမြးကတည္းက ခ်စ္ခဲ့ေပမဲ့ ခ်စ္ခြင့္ပန္လို႔ ခ်စ္ခြင့္မရခဲ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္အခ်ိန္မွရခဲ့သလဲဆုိရင္ ဒီဘက္ ပြင့္လင္းရာသီမွ ရခဲ့တဲ့အခါက်ေတာ့ ၂၀၁၂ စက္တင္ဘာလမွာမွ တို႔ပုပၸါးေတာင္ကိုေတာ့ တရား၀င္ ခ်စ္ခြင့္ရေအာင္ ခ်စ္ၾကမယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိရင္ ပုပၸါးေတာင္ကို ဟိုက အႏုိင္က်င့္၊ ဒီက အႏုိင္က်င့္၊ ဟိုကလာၿပီးေတာ့ ထိပ္ကြက္၊ ဒီကလာၿပီးေတာ့ ကတံုးရိတ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ခဏခဏ ၾကားလာရတဲ့အခါက်ေတာ့ တို႔ပုပၸါးေတာင္ကို ခ်စ္ၾကမယ္၊ တို႔ပုပၸါးေတာင္ကို ကာကြယ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ တည္ေထာင္ျဖစ္လာတာေပါ့ေနာ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ အဲေတာ့ ခုနေျပာသလို ထိပါးလာတယ္ဆုိတာက ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးကိုလဲ။ ဥပမာတစ္ခု၊ ႏွစ္ခုေလာက္ ေျပာလို႔ရမလား။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ဟုတ္ကဲ့။ ဥပမာဆိုလို႔ရွိရင္ဗ်ာ ဒီပုပၸါးေတာင္အေရွ႕ ေတာင္ထိပ္ရဲ႕ အဓိကေနရာ၊ သစ္ေတာေကာင္းတဲ့ေနရာေပါ့ေနာ္ အေရွ႕ေတာင္ဘက္မွာ ႏွစ္ဘက္စိုက္ခင္းဆိုတာႀကီးကို စီမံကိန္းႀကီး လုပ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ တကယ့္ကို သစ္ပင္၊ ေတာပင္၊ တကယ့္ တကယ့္ကို အုပ္အုပ္ဆုိင္းဆုိင္း သစ္ေတာႀကီးေတြကို ဧက ၃၀၀ ေလာက္ လွဲပစ္လိုက္တယ္။ လွဲၿပီးေတာ့ လက္ဖက္စိုက္မယ္ဆုိၿပီးေတာ့ လုပ္လိုက္တယ္။ လုပ္လိုက္ေတာ့ ဒါဟာဆိုရင္ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ က်ေနာ္တို႔ ပုပၸါးေတာင္ကို ထိပ္ကြက္ခံရတာပဲေလ။ ေတာ္ေတာ္ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းတာေပါ့။ ဒီအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ အက်ိဳးဆက္ကို ခံစားရမွာက တို႔ပုပၸါးေတာင္ကို အရိပ္ကိုခိုေနတဲ့ တို႔ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသားေတြ၊ တို႔ပုပၸါးေတာင္ ေဒသသားေတြ ခံစားရမွာပဲ။ တို႔မကာကြယ္ရင္ ဘယ္သူ ကာကြယ္မွာလဲ။ တို႔မခ်စ္ရင္ ဘယ္သူခ်စ္မွာလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့ေနာ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ တဘက္မွာ ခုနလိုမ်ိဳး လက္ဖက္စိုက္ခင္းတို႔ ဘာတို႔ လုပ္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ေရာ ရွိေနတဲ့ ေဒသခံေတြအတြက္ အက်ိဳးမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ေဒသခံေတြအတြက္က ျဖစ္လား၊ မျဖစ္လားဆုိရင္ စ စိုက္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ဒါေတြးစရာရွိပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အခုေတာ့ အေျဖေပၚပါၿပီ။ လံုး၀ မျဖစ္ပါဘူး။ ဘာလို႔မျဖစ္လဲဆုိရင္ အဲ့ဒီလက္ဖက္စိုက္ခင္းဟာ သူတို႔ စိုက္ထားတာဆိုရင္ ေလး၊ ငါး ႏွစ္ရွိၿပီ။ လက္ဖက္ပင္က တေတာင္မေက်ာ္ပါဘူးခင္ဗ်။ အဆင္မေျပဘူး။ မျဖစ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ေတာ ျပဳန္းသြားတာသာလွ်င္၊ က်ေနာ္တို႔ ဆံုး႐ံႈးသြားရတာသာလွ်င္ အဖတ္တင္ပါတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ ဟုတ္ကဲ့။ ကိုရဲ၀င္းေအာင္က ဒီနယ္ခံလည္းျဖစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီပုပၸါးေတာင္ ေဒသတ၀ိုက္ေပါ့ေနာ္ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲက ဘယ္ေလာက္အထိ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေဖာက္ျပန္မႈေတြ ရွိလာလဲ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေဒသခံေတြအေပၚမွာ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ ရွိလာလဲ။ အေျခအေနေတြက။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ခင္ဗ်။ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိရင္ ပုပၸါးေတာင္ကို ေက်ာက္ပန္းေတာင္းကေနၿပီးေတာ့ ပုပၸါးေတာင္အေျခကို ေရာက္လိုက္တာနဲ႔ ရာသီဥတုက အရမ္းကို ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အရမ္းကို စိမ့္စမ္းၿပီးေတာ့ ေန႔ခင္းေန႔လည္မွာေတာင္မွပဲ အေႏြးထည္ မခၽြတ္ရဘူး။ ပုပၸါးသြားၿပီေဟ့ဆုိရင္ အေႏြးထည္ကို ေက်ာက္ပန္းေတာင္ကေန ကိုင္သြားရပါတယ္။ ကိုင္သြားၿပီး ပုပၸါးေတာင္ေျခကိုေရာက္တာနဲ႔ အေႏြးထည္ေကာက္စြတ္ရပါတယ္။ အဲေလာက္ကို ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ပါဘူး။ ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲျခင္းဟာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အပူခ်ိန္ဟာဆိုရင္ ျမင့္တက္သြားတယ္ေပါ့ေနာ္။

ေနာက္တခ်က္ကလည္း ေရရရွိမႈ၊ ပုပၸါးေတာင္ဟာ တကယ့္ကို နတ္ေတာင္လို႔ ေျပာရင္ေတာင္ နတ္ကေနၿပီးေတာ့ ပုပၸါးေတာင္ႀကီးကေနၿပီးေတာ့ ႏို႔ရည္ညစ္ခ်လိုက္သလို၊ စိမ့္စမ္းေရေတြ ထြက္ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီစိမ့္စမ္းေရေတြကို ပုပၸါးေတာင္ေဒသခံတ၀ိုက္ေရာ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသူ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသားမ်ားေရာ တကယ့္ အဲ့ဒီပုပၸါးေတာင္က ညစ္ခ်တဲ့ ႏုိ႔ရည္ကို ေသာက္သံုးေနရတာပါ။ စကားပံုေတာင္ရွိတယ္ဗ်ာ။ “ပုပၸါးေရ ခ်ိဳခ်ိဳေသာက္၊ ေဘးေပ်ာက္လို႔ ရန္ကြာ” ဆုိတာ ဟိုးကတည္းက အစဥ္အဆက္ရွိခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ဘုိးဘြားလက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ စကားပံု။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ အဲ့ဒီ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ေတြ ခမ္းေျခာက္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီေရထြက္ေတြ ခမ္းေျခာက္သြားတယ္။ ေရထြက္ေတြ ခမ္းေျခာက္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသားေတြမေျပာနဲ႔ ပုပၸါးၿမိဳ႕ေပၚက ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား၊ ပုပၸါးေဒသတ၀ိုက္မွာ ေနထုိင္ၾကတဲ့ ရြာသူရြာသားမ်ားေတာင္မွပဲ ေရကို ၀ ေအာင္ မရေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါ သဘာ၀ရဲ႕ က်ေနာ္တုိ႔အေပၚမွာ ဒဏ္ခတ္ခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ ေနာက္တခ်က္က ပုပၸါးေတာင္ေဒသ နယ္ခံေတြရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေပါ့ေနာ္။ ဥပမာဆိုလို႔ရွိရင္ ေဒသပတ္၀န္းက်င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာဆုိရင္ ရာသီဥတုအရေရာ၊ ပုဂံလိုေနရာမ်ိဳးနဲ႔လည္းနီးတယ္။ အဲေတာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြ အမ်ားႀကီး ဖြံ႔ၿဖိဳးလာႏုိင္တဲ့ ျဖစ္လာႏုိင္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳးေပါ့။ အဲ့လိုအေနအထားမ်ိဳးမွာေရာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ၊ ေနာက္တခုက ေဒသခံအေျခအေနနဲ႔ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေပါ့ ကိုရဲ၀င္းေအာင္မွာ ဘာမ်ားရွိလဲ။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီ Human Development မွာေပါ့ေနာ္ လူေတြရဲ႕ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအရေတာ့ ဟုတ္လား ခရီးသြားေတြလာမယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လည္မယ္ပတ္မယ္။ ဒါ ေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ႏုိင္ငံအတြက္လည္း ေကာင္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ဒီဟာေတြအတြက္ကို က်ေနာ္တို႔ ဒီသဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးကို သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လဲွမယ္။ ခုနေျပာသလို လက္ဖက္စိုက္ဖို႔အတြက္ ခုတ္လွဲသလို လုိက္ခုတ္လွဲမယ္။ ဟိုတယ္ႀကီးေတြ ေဆာက္မယ္။ တကယ့္ ဟိုတယ္ဇံုႀကီးေတြ လုပ္မယ္။ အေဆာက္အဦးေတြ လုပ္မယ္ဆုိရင္ ဒါ က်ေနာ္တို႔ နစ္နာမွာကေတာ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ပဲ။ နစ္နာမွာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မိခင္ ပုပၸါးေတာင္ပဲ။ အဲ့ဒါမ်ိဳးကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မလိုလားဘူး။ ဥပမာအားျဖင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ သစ္ေတာပညာရွင္ က်ေနာ္တို႔ဆရာႀကီး ဘဘအုန္းရွိပါတယ္။ ဘဘအုန္းဟာဆိုရင္ ဒီပုပၸါးကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒီပုပၸါးထိန္းသိမ္းေရးကို သူ တာ၀န္ယူၿပီး လုပ္လာခဲ့တာ။ လုပ္လာခဲ့တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီပုပၸါးေတာင္ Resort (အပန္းေျဖေနရာ) ကို စၿပီးေတာ့ သူ တည္ေထာင္ခဲ့တာ။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ အဲ့ဒီ Resort (အပန္းေျဖေနရာ) ကို ဟိုတယ္အျဖစ္ အသံုးျပဳေတာ့မယ္၊ ဟိုတယ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘဘအုန္းက လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ကန္႔ကြက္လို႔မရတဲ့အတြက္ ဘဘအုန္းကေနၿပီးေတာ့ ပုပၸါးကို ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ လမ္းခြဲသြားပါတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ တဘက္မွာ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ငန္းေတြေၾကာင့္မို႔လို႔ ေပၚလာမယ္ဆုိရင္ ေဒသခံေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္ေတြ ရလာမယ္။ တဘက္က အဲ့ဒါမ်ိဳးေတြေရာ ျဖစ္မလာႏုိင္ဘူးလား။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အခု ပုပၸါး Resort (အပန္းေျဖေနရာ) ကိုပဲ ဥပမာယူလို႔ရပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေဒသခံေတြအတြက္ အလုပ္ဟာ ဆယ္ဂဏန္းမျပည့္ပါဘူး။ သူ႔ဟာသူ မန္ေနဂ်ာကအစ ႏုိင္ငံျခားသား ေခၚလာတာေလ။ ႏုိင္ငံျခားသားေခၚလာတယ္။ သူ႔ဟာသူ Training လုပ္ၿပီးသား ေခၚလာတာပါ။ က်ေနာ္တို႔ ေဒသခံေတြအတြက္ ဘာမွ အက်ိဳးမရွိပါဘူး။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ ေနာက္တခုက ဒီပုပၸါးေတာင္ ခ်စ္သူမ်ားအသင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေမးခ်င္ပါတယ္။ ပုပၸါးေတာင္ခ်စ္သူမ်ား အသင္းဖြဲ႔ၿပီးေတာ့ အခု တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာ အဓိက ဘယ္လို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေပါ့ အဓိကဘာေတြမ်ား လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ လုပ္ေနသလဲ။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ဟုတ္ကဲ့။ က်ေနာ္တို႔ အျပဳသေဘာအေနနဲ႔ သစ္ပင္စိုက္တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က က်ေနာ္တုိ႔ အပင္ေပါင္း အားလံုး ၁ ေသာင္း၊ ၅ ေထာင္နဲ႔ ၉ ရာ စိုက္ပ်ိဳးတယ္။ အျပင္သေဘာအေနနဲ႔ ဘာလုပ္လဲဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တယ္။ ဘာေတြလုပ္ရသလဲဆိုရင္ ဥပမာအားျဖင့္ ပုပၸါးေတာင္ဟာ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈနဲ႔လည္း၊ ကိုးကြယ္မႈနဲ႔လည္း သက္ဆုိင္ေနတာကိုး။ ဥပမာဆုိရင္ ဘိုးေတာ္ထြက္ပြဲ၊ ဘိုးေတာ္ထြက္ပြဲဆုိတဲ့ ပြဲမ်ိဳးဟာ အရမ္းကို စည္ကားတယ္။ တႏုိင္ငံလံုးက လာတယ္။ စည္ကားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႐ိုးရာအေနနဲ႔ သူတို႔ ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ ပြဲအေနနဲ႔ လုပ္ၾကတယ္။ ဒါကတပိုင္း။ မွန္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္လည္းပဲ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ဆိုးက်ိဳးအတြက္ က်န္ေနခဲ့တာက်ေတာ့ အဲ့ဒီ ေထာင္ခ်ီေသာင္းခ်ီၿပီးေတာ့ ျပန္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔ခ်န္ခဲ့တဲ့အမိႈက္ေတြက က်ေနာ္တို႔ ပုပၸါးေတာင္ႀကီးေပၚမွာ အင္မတန္မွ ဆုိးဆိုးရြားရြားႀကီး က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို က်ေနာ္တုိ႔က အမိႈက္ေကာက္ရပါတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရပါတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ ေနာက္ ေဒသခံေတြနဲ႔ အကိုတို႔ ဆက္ဆံမႈကေရာ ဘယ္လိုရွိလဲ။ အကိုတို႔ အခုလို ေဆာင္ရြက္ေနတာေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ေရာ ေဒသခံေတြရဲ႕ သေဘာထား တံု႔ျပန္မႈကေရာ ဘယ္လုိရွိလဲ။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ေဒသခံေတြကေတာ့ဗ်ာ ဘယ္လိုေခၚမလဲဆိုရင္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ရွိပါတယ္။ ဘာလို႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲရွိလဲဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔လိုမ်ိဳး ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ရွာ ကုိယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး ပုပၸါးေတာင္ကိုခ်စ္တယ္၊ ပုပၸါးေတာင္အနီးတ၀ိုက္မွာ ေနတဲ့သူေတြကို ခ်စ္တယ္။ ပုပၸါးေတာင္နဲ႔ ထိစပ္ေနတဲ့သူေတြကို က်ေနာ္တုိ႔က ညီအကိုလိုေပါင္းတယ္။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံတယ္ဆိုတာက သူတို႔တသက္မွာ ယံုမွမယံုဘဲနဲ႔။ အဲေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က သစ္ပင္စိုက္တယ္။ သူတို႔နဲ႔ ပူးေပါင္းစိုက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ပညာေပး ေဟာေျပာတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံတယ္။ သူတို႔မွာ ဒါမ်ိဳးမွ မရွိဘဲ။ တသက္လံုးက မႀကံဳဘူးတဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ခ်စ္ခင္လာတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ အရင္တုန္းက ဒီေဒသမွာ ၉ ခ႐ိုင္ စိမ္းလန္းစိုေျပေရးဆုိၿပီးေတာ့ စီမံခ်က္မ်ိဳးေတြ အရင္ စစ္အစိုးရလက္ထက္က လုပ္ဖူးတာရွိတယ္။ ဒီအေျခအေနကေရာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ရွိလဲ။ အခုေရာ လုပ္ေနေသးလား ဆက္ၿပီးေတာ့။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ အခုေတာ့ ဆက္လုပ္တာ မရွိဘူးဗ်။ အဲ့ဒါကလည္း ထံုးစံအတုိင္းပဲ န၀တလက္ထက္မွာ ဒါက က်ေနာ္တို႔ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပြက္လိုက္တဲ့သေဘာပဲ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆက္ၿပီး ထူးထူးျခားျခား လုပ္တာ မျမင္ဘူးဗ်။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ အခု အကိုတုိ႔လုပ္ေနတဲ့ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဥပမာ သစ္ေတာဦးစီးတို႔၊ အျခားအစိုးရဌာနပိုင္းေတြနဲ႔ေရာ ဆက္ဆံေဆာင္ရြက္မႈရွိလား။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ဒါကိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း နီးနီးကပ္ကပ္ ဆက္ဆံပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း welcome လုပ္တယ္။ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔က ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ အတူတူရွိပါတယ္ ဟုတ္။ ပူးေပါင္းပါတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ သစ္ေတာဦးစီးဘက္ကေရာ အခု လုပ္ေနတာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အကို ဘယ္လိုျမင္လဲ။ ဒီစိမ္းလန္းစိုေျပေရးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သစ္ေတာထိန္းသိမ္းေရးလုပ္ငန္းေတြမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ သူတို႔လုပ္ေနတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ဒါကေတာ့ သူတို႔လုပ္ေနတာကေတာ့ သူတို႔ဌာနဆုိင္ရာ ေဘာင္အတြင္း သူတို႔စည္း၊ သူတို႔ကမ္း သူတို႔ လမ္းညႊန္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေတာ့လုပ္ေနၾကပါတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ အဲေတာ့ အခု အကိုတုိ႔ အခု လုပ္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေရာ အခု ဆက္ၿပီးေတာ့ ဘယ္ေလာက္အထိ ခ်ဲ႕ထြင္ၿပီးေတာ့ လုပ္သြားဖို႔ စဥ္းစားခ်က္ေတြရွိလဲ။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ ခ်ဲ႕ထြင္ခ်င္တာကေတာ့ဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဟို တံျမက္စည္းကို ျမင္းလုပ္စီးသလိုပဲ။ ေျပးလို႔ရသေလာက္ ေျပးခ်င္တာေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ က်ေနာ္တို႔မွာ အခက္အခဲရွိတာက လိုအပ္တဲ့ Fund ေပါ့ေနာ္ Fund ရွိမယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဂြက္က်တာက က်ေနာ္တို႔က ဗုဒၶဘာသာ တိုင္းျပည္ျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီ Fund တခုကို ေကာက္ဖို႔အတြက္က ဘာသာေရးအတြက္ဆိုရင္လည္း လြယ္တယ္။ လူမႈေရးအတြက္ဆုိရင္လည္း လြယ္တယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းဖု႔ိအတြက္ က်ေနာ္တို႔ သစ္ပင္စိုက္ပါမယ္၊ က်ေနာ္က ေတာထဲမွာ သစ္ပင္စိုက္တာ။ အဲ့ဒီသစ္ပင္စိုက္ပါမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဒီ ရပ္ထဲရြာထဲမွာ စိတ္၀င္စားမႈက ဘာသာေရးေလာက္မရွိဘူး။ လူမႈေရးေလာက္မရွိဘူး။ ဒီသစ္ပင္စိုက္တဲ့ကိစၥကုိ။ အဲေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ Fund ရရွိဖို႔က နည္းနည္းေတာ့ ခက္တယ္။

သို႔ေသာ္လည္းပဲ ဒီသဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ အသိအားေကာင္းတဲ့သူေတြ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီထက္သန္တဲ့သူေတြေပါ့ေနာ္ သေဘာေပါက္တဲ့သူေတြကေတာ့ ထည့္ၾကတာ ၀င္ၾကတာရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အသင္း၀င္ေတြ စုေဆာင္းၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ အခုက လတ္တေလာ ေဒသခံေတြထဲမွာေရာ ပုပၸါးေတာင္ထိန္းသိမ္းေရး သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အရေရာ ဒီထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သူတို႔မွာ အသိပညာေပါ့ သူတို႔မွာ လုပ္ရမယ္ဆုိတဲ့ စဥ္းစားမႈ၊ သေဘာေပါက္မႈ ဘယ္ေလာက္အထိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ရွိေနၿပီလို႔ ယူဆလို႔ရမလဲ။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ အဲ့ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း ဒီႏွစ္ထဲမွာ ၂ ႀကိမ္ေပါ့ေနာ္ ပညာေပး လွည့္လုပ္ပါတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးပညာရွင္ေတြကိုလည္း ေခၚတယ္။ သစ္ေတာပညာရွင္ေတြကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ အကူအညီ ေတာင္းတယ္ေပါ့။ ၿပီးလို႔ရွိရင္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ေဟာေျပာပြဲလည္း တႀကိမ္လုပ္ၿပီးၿပီ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီ ပုပၸါးၿမိဳ႕ေပၚမွာလည္း သစ္ေတာပညာရွင္ ဘဘအုန္းရယ္၊ ဦး၀င္းမ်ိဳးသူရယ္၊ ဆရာတာရယ္၊ ဆရာကိုေက်ာ္သူတို႔ရယ္ တႀကိမ္ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ပါတယ္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ျပန္႔လာေအာင္ေတာ့ နယ္ကိုလည္း ဆင္းတယ္၊ ပုပၸါးၿမိဳ႕ေပၚမွာလည္းလုပ္တယ္။ လုပ္ေတာ့လုပ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ က်ေနာ္တို႔လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ကာလက တႏွစ္အတြင္းမွာပဲ ရွိေသးတာဆိုေတာ့ နည္းနည္း တိုေတာင္းေသးတာေပါ့။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ တႏွစ္အတြင္းမွာေရာ အကိုလုပ္ခဲ့တာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ရလဒ္ေပါ့ေနာ္ ဒီအေပၚမွာ ေက်နပ္အားရမိလား။ လိုအပ္ေနဆဲလို႔ ျမင္သလား။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ အတိုင္းအတာ တခုထိေတာ ေက်နပ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ လိုအပ္တာေတာ့ ရွိေနမွာပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာလဲဆိုရင္ ခုနကေျပာသလို လုပ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ေပမဲ့၊ လုပ္ခ်င္သေလာက္ေတာ့ မလုပ္ႏုိင္ေသးဘူး။ အရာရာေတာ့ အခက္အခဲ ရွိေသးတာေပါ့ေနာ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ တဘက္က ခုနေျပာသလိုေပါ့ အကိုတို႔က ဒီေဒသခံေတြကို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းပါ၊ တဘက္မွာ သူတို႔ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ရပ္တည္မႈအရ အဲ့ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေရာ အခက္အခဲရွိႏုိင္လား သူတုိ႔အတြက္၊ ေဒသခံေတြအတြက္၊ ဒီပညာေရးမႈလုပ္ငန္းေတြေပါ့ ဥပမာဆုိလို႔ရွိရင္ သစ္၀ါးခုတ္တာေတြကအစေပါ့။

ဦးရဲ၀င္းေအာင္။ ။ အဲ့ဒါက ဒီလိုဗ် ေတာသူေတာင္သားေတြကေျပာလို႔ နားမေ၀းဘူးဗ်။ သူတို႔ကို စည္း႐ံုးရတာလည္း သေဘာေပါက္တယ္။ ဆိုပါေတာ့ ရြာတရြာက ထင္းခုတ္မယ္ဆုိရင္ တႏွစ္လံုးခုတ္လို႔ရွိရင္ ၁၀ တန္နဲ႔ မပိုဘူးထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စီးပြားေရးသမားတေယာက္က သူတို႔ေလာဘနဲ႔ လာၿပီးေတာ့ လုပ္လိုက္တယ္ဆုိရင္ ရက္ပိုင္းအေတာအတြင္းနဲ႔ ခုနေျပာသလို ရက္ပိုင္းအေတာအတြင္းနဲ႔ ဧက ၃၀၀ ေလာက္ပါသြားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က အဲ့ဒါကို ေၾကာက္တာပါ။ နယ္ခံရြာခံေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ စည္း႐ံုးႏုိင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့လည္း တခုရိွတာက သူတို႔ကို ျဖည့္ဆည္းေပးရင္ သူတို႔က ေကာင္းေကာင္းႀကီးကိုပဲ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲႀကီးကိုပဲ နာခံတယ္။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ က်ေနာ္ေျပာမယ္။ အခု ဒီပုပၸါးေတာင္တ၀ိုက္မွာ ပုပၸါးကို မွီခိုေနတဲ့ရြာ ၃၁ ရြာရွိတယ္။ ဒီ ၃၁ ရြာလံုးမွာ မီးရတဲ့ရြာက လက္ ၅ ေခ်ာင္းမျပည့္ဘူး။ သူတို႔ကိုသာ လွ်ပ္စစ္မီး ေပးၾကည့္ပါလား။ လွ်ပ္စစ္မီးရရင္ ဘယ္ရြာကမွ ေတာထဲ၀င္ၿပီး ထင္းမခ်ိဳးေတာ့ဘူး။ ခလုတ္ႏွိပ္ခ်က္မွာေပါ့။ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေပါ့ေနာ္ က်ေနာ္တုိ႔မွာ Human Resource ျဖည့္ဆည္းဖို႔ လုိတာေပါ့။ တကယ္လို႔ ျဖည့္ဆည္းႏုိင္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြက ျဖည့္ဆည္းတယ္ဆုိရင္ Human Resource ကို ျဖည့္ဆည္းတယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ကလည္း Natural Resource ကို က်ေနာ္တုိ႔ ကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။

ဦးသားညြန္႔ဦး။ ။ ကိုရဲ၀င္းေအာင္ ဗြီအိုေအကို အခုလို ေျဖၾကားေပးတာ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။
XS
SM
MD
LG