သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

ဒီတပတ္ ျမန္မာ့မ်က္ေမွာက္ေရးရာ ေဆြးေႏြးခန္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ႏွစ္ေပါင္း (၂၅) ႏွစ္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ ဗီြအုိေအဝိုင္းေတာ္သား ကိုေဇာ္ေဇာ္ နဲ႔ (၁၅) ႏွစ္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဗီြအိုေအဝိုင္းေတာ္သူ မခင္ျဖဴေထြးတုိ႔ကို သူတုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေရာက္ရွိခ်ိန္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ေအာက္ေျခလူတန္းစား လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၊ လူငယ္မ်ားရဲ ႔ လူမႈဘဝ အေျခအေန၊ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဦးေက်ာ္ဇံသာ က ေတြ႔ဆံုေမးျမန္း ေဆြးေႏြးသံုးသပ္တင္ျပထားပါတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ကိုေဇာ္ေဇာ္ ခင္မ်ား - ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ႔ သာမန္ဆင္းရဲသား ေအာက္ေျခလူအဖြဲ႔အစည္းမွာ ထူးျခားတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈအေနနဲ႔ ဘာေတြ႔ခဲ့ရသလဲ ခင္မ်ား။

ကိုေဇာ္ေဇာ္ ။ ။ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲလာတာေတာ့ မေတြ႔ရေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ရပ္ကြက္ေတြက ဒီပတ္ဝန္းက်င္ေတြမွာ လူငယ္ေတြ၊ အလုပ္သမားလူတန္းစားေတြက အရင့္အရင္အတိုင္းပဲ ရုန္းကန္ေနရဆဲ၊ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ေနၾကဆဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္တခုက လူငယ္ေတြဆုိရင္လည္း အခုအခ်ိန္အထိ ပညာမဲ့၊ အလုပ္လက္မဲ့၊ မေရမရာ ဘဝေတြနဲ႔ ရပ္တည္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ တာဝန္ရွိတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ ဒီလူတန္းစားေတြရဲ ႔ ဘဝအဆင့္အတန္း ျမႇင့္မားေရးအတြက္ဆုိၿပီးေတာ့ သီးသီးသန္႔သန္႔ လုပ္ေပးေနတဲ့ကိစၥေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရပါသလား။

ကိုေဇာ္ေဇာ္ ။ ။ ထူးထူးျခားျခားေတာ့ မေတြ႔ရဘူး။ သူတုိ႔ေတြ ဟိုနားထိုင္၊ ဒီနားေငး။ လဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာဆို ညဆုိရင္ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ခ်ိန္အထိ အျပည့္ပဲ။ လူငယ္ေတြက ေဘာလံုးပြဲၾကည့္တယ္။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ေမးတယ္ မင္းတုိ႔ ေနာက္တရက္ အလုပ္သြားဖို႔မရွိဘူးလား။ ဘာမွလုပ္ဖို႔ မရွိဘူးလားဆုိ - မရွိဘူး။ ေဘာလံုးပြဲက သူတို႔အလုပ္လို ျဖစ္ေနတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဘဝမွာ ဘာဆက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားေနတဲ့လူငယ္ေတြ သိပ္မရွိဘူးေပါ့။ အဲဒီေအာက္ေျခမွာ။

ကိုေဇာ္ေဇာ္ ။ ။ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကလည္း လူငယ္ေတြ အလုပ္ရရွိဖို႔အတြက္ မဖန္တီးႏိုင္ဘူး။ တခ်ိန္တည္းမွာလည္း လူငယ္ေတြက ပညာမတတ္တဲ့ အေနအထား ေရာက္ေနတယ္။ ဆိုေတာ့ သူတုိ႔ လိုအပ္တဲ့ vocational school လက္မႈပညာေရးပိုင္းဆိုင္ရာေတြ - အဲဒီလို ပညာေရးပိုင္ေတြကို ႏိုင္ငံေတာ္အေနနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေသာ္လည္းေကာင္း လုပ္ေပးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ဳိးတျမည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္ေပါ့။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဆုိေတာ့ မခင္ျဖဴေထြး။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ အေခၚအေဝၚအတိုင္းဆုိရင္ သဲသဲ လို႔ပဲ ေခၚပါရေစ။ သဲသဲ အေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို (၁၅) ႏွစ္ၾကာမွ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ အခုန ကိုေဇာ္ ေျပာသလို ေအာက္ေျခလူငယ္ထု၊ ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြရဲ ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေျပာင္းအလဲေတြ ဘာေတြ ေတြ႔ခဲ့ရပါသလဲ။ အေထြးအထူး။

မခင္ျဖဴေထြး ။ ။ အေစာက ကိုေဇာ္ ေျပာသြားသလိုပဲ ထူးထူးျခားျခား တကယ့္ေအာက္ေျခ လူတန္းစားေတြအတြက္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲကေတာ့ သိပ္အမ်ားႀကီး မရွိဘူး။ အရင္ အာဏာရွင္လက္ထက္တုန္းကလိုပဲ ရုန္းကန္ေနရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အာဏာပိုင္ဖက္က လုပ္ေပးတာမရွိဘူး မွန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ေတြ၊ အမ်ုိးသမီးေတြအတြက္ က်မ သြားခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ဟာက ဘာလဲဆုိေတာ့ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြကေန လုပ္တဲ့သင္တန္းေတြဆုိတာကေတာ့ ဟိုတုန္းကထက္ အခုအခ်ိန္မွာ ရွိလာတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ရွိလာတယ္ဆိုတာ အခု ပြင့္လင္းလာတဲ့ (၂) ႏွစ္တာကာလမွာ ေပၚေပါက္လာတဲ့ Civil Society ပဲေျပာေျပာ၊ ဒီဟာေတြရဲ ႔ အခန္းက႑တခု အနည္းအက်ဥ္းေပၚထြက္လာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္။ NLD ပါတီကလည္း အဓိကလုပ္တာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္ ေထာက္ကူသင္တန္းေတြ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလုပ္တာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဟို က်မတို႔ ရွိတုန္းကဆုိရင္ ဒီလုိသင္တန္းေတြက ခပ္ရွားရွားပဲ။ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခု လူငယ္ေတြတခ်ဳိ ႔က ဒီ သင္တန္းေတြကို တက္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွိလာတယ္။ သူ႔ ဧရီယာအလုိက္ေပါ့။ ဥပမာ သတင္းေထာက္ဝါသနာ ပါတဲ့သူေတြဆုိရင္ သတင္းေထာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး၊ တရားဥပေဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး law ေတြမွာ ဥပေဒမွာ စိတ္ဝင္စားတဲ့လူေတြဆုိရင္လည္း ဥပေဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာတဲ့ဟာမ်ဳိးေလးေတြ။ ဒီလို သူ႔က႑အလိုက္ သူတုိ႔ စိတ္ဝင္စားတဲ့ဟာေတြကို သင္တန္းေလးေတြ ရွိလာတယ္။ ဒါက တနည္းတလမ္းေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္း အေထာက္အပံ့ တစံုတရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ ႔ အခန္းက႑ ဘယ္ေလာက္အေရးပါလာသလဲ။ သူတုိ႔ဟာ အရင္တုန္းကလိုပဲ သူတုိ႔ဘဝ ရည္မွန္းခ်က္ရယ္လို႔ ဘာမွမရွိဘူး။ အမ်ဳိးသမီး အမ်ားစုကို ေျပာတာပါ။ အရြယ္ေရာက္ရင္ အိမ္ေထာင္က်မယ္။ အိမ္ေထာင္ကို ျပဳစုရမယ္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘဝကို ျမဳပ္ႏံွေနၾကသလား။ ဒါ့အျပင္ သူတုိ႔ေတြအတြက္ အနာဂတ္ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ ဘာေတြရွိတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါသလဲ။

မခင္ျဖဴေထြး ။ ။ က်မ ေတြ႔ခဲ့ရသေလာက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက အရင္ထက္ပိုၿပီးေတာ့ ရုန္းကန္ရတာေတြ ပိုမ်ားလာတာေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အရင္တုန္းကဆုိလို႔ရွိရင္ ဥပမာ က်မတုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိရင္ အေမေတြ၊ အေဒၚေတြ ဆိုလို႔ရွိရင္ အိမ္မႈကိစၥေတြကို လုပ္ၾကတယ္။ အေဖ က အျပင္မွာ စီးပြားထြက္ရွာတယ္။ ဒီေလာက္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာၾကေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာျဖစ္လာလဲဆုိေတာ့ အိမ္မႈတာဝန္ေတြ လုပ္ရတာလဲ။ ဒီကိစၥမွာလည္း အရင္အတိုင္းပဲ ဆက္လုပ္ေနရတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာလည္း အျပင္မွာ စီးပြားထြက္ရွာေတာ့လည္း သူတုိ႔ ျဖစ္လာတယ္။ အျပင္ကို ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း အမ်ဳိးသမီးေတြ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ ပါလာတာကို အရင္ကထက္ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါကေတာ့ အားတတ္စရာတခုေပါ့။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ သဲသဲ ေျပာတဲ့အထဲမွာ အန္ဂ်ီအုိေတြက အမ်ဳိးသမီးေတြအတြက္ အသိအျမင္ တုိးတက္မယ့္ သင္တန္းေတြ၊ စြမ္းရည္ျမႇင့္တင္ေရး သင္တန္းေတြ စသျဖင့္ ဖြင့္လာတာဟာ အခြင့္အလမ္းတရပ္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုေဇာ္ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ လူငယ္အသိုင္းအဝိုင္းမွာ အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြ မရွိဘူးလား။ ဘယ္ေလာက္အထိမ်ား လူငယ္ေတြကို အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစပါသလဲ။

ကိုေဇာ္ေဇာ္ ။ ။ သင္တန္းေတြ မရွိဘူးလားဆိုေတာ့ ရွိတယ္။ အခုနလုိ ဥပမာအားျဖင့္ က်ေနာ့္ညီေလးတေယာက္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတေယာက္။ သူတုိ႔ ႏိုင္က်ဥ္းတုိ႔ဘာတုိ႔ အဖြဲ႔အစည္းကလုပ္တဲ့ သင္တန္းေတြရွိတယ္။ Capacity building ဘာညာ လုပ္ငန္းပိုင္းဆုိင္ရာ နားလည္းတက္ကၽြမ္းဖုိ႔ ဘာညာဆိုတဲ့ သင္တန္းေတြရွိတယ္။ ရွိပင္ေသာ္လည္း ဒီသင္တန္းေတြတက္မယ္။ သံုးေလးရက္ တက္မယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီသင္တန္းက ရရွိတဲ့ဟာေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ ျပန္အသံုးခ်မလဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ အလုပ္ရမယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ အဓိက,က အလုပ္။ လူငယ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမးၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ အရင္အရင္ထက္စာရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပိုင္ဆိုင္ရာေတြ နားလည္းလာၾကတယ္။ လူမႈလုပ္ငန္းပိုင္ဆိုင္ရာေတြ နားလည္းလာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက သူတုိ႔ဝမ္းစာအတြက္ သူတုိ႔ အလုပ္မရွိၾကဘူး။ မရွိၾကေတာ့ ဘာလုပ္မလဲ။ ကားေနာက္လိုက္မယ္။ လဘက္ရည္ဆုိင္ေတြ သြားၾကည့္မယ္ဆုိရင္လည္း စားပြဲထုိုးေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔လိမ့္မယ္။ လဘက္ရည္ဆုိင္မွာ စားပြဲထုိးက ပိုမ်ားေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အစိုးရ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ပံုမွန္ပညာေရးစနစ္က ဒီလူငယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ အားကိုးေလာက္သလဲ။ သဲသဲ ဘယ္လို ေတြ႔ခဲ့ပါသလဲ။

မခင္ျဖဴေထြး ။ ။ အစိုးရရဲ ႔ ပံုမွန္ပညာေရးစနစ္ကေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ အေထာက္အကူ ျပဳတယ္လို႔ က်မကေတာ့ မထင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ဘြဲ႔ရပညာတတ္ေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘြဲ႔ရၿပီး၊ သူတုိ႔ရတဲ့ဘြဲ႔နဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အလုပ္ခြင္မွာ လုပ္ခြင့္မရဘူး။ ဆိုေတာ့ ေနာက္တခုက သူတို႔ေပးခဲ့တဲ့ ပညာေရးထဲမွာ ဘြဲ႔ဆုိတာကလည္း အေဝးသင္နဲ႔ ယူခဲ့ရတယ္ အေတာ္အမ်ားစုက။ ေနာက္ (၁) ႏွစ္၊ (၂) ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာ ဘာမွဆက္ၿပီး ျဖစ္မလာေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူေတြက ဘြဲ႔ရေပမယ့္လည္း သူတုိ႔နဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ လုပ္ခြင့္မရတဲ့အခါမွာ ဘာမွ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အသံုးမဝင္ေတာ့သလို ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္တခုက ဘာသြားေတြ႔သလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္အမ်ားစုက ႏိုင္ငံျခားကိုပဲ သြားဖို႔ကိုပဲ အၿမဲတမ္း စိတ္အားထက္သန္ေနၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသြားမယ္။ ပညာသင္တန္းေတြ တက္တယ္။ ဘြဲ႔ရၿပီးရင္လည္း သင္တန္းေတြတက္။ တက္ၿပီးရင္လည္း ႏိုင္ငံျခားသြားဖို႔ပဲ ဦးတည္ေနတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာကိုသြားၿပီးေတာ့ ေတြ႔မိလဲဆုိေတာ့ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းမွာ တအိမ္တေယာက္က ကၽြန္တေယာက္ရွိေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီတေယာက္က အျပင္မွာ မေလးရွားမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ထုိင္းမွာျဖစ္ျဖစ္၊ စကၤာပူ၊ ကိုရီးယား၊ အေမရိက၊ ဥေရာပအထိ ႏိုင္ငံေတြမွာလာၿပီးေတာ့ တအိမ္တေယာက္၊ အိမ္တုိင္းအိမ္တိုင္းမွာ ႏုိင္ငံျခားကို မထြက္တဲ့လူ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဒီလူက ပို႔ေပးတဲ့ေငြကိုပဲ က်န္တဲ့ တမိသားစုလံုးက ထုိင္စားေနတဲ့ ပံုစံမ်ုိး ျဖစ္ေနတယ္။ က်န္တဲ့လူေတြမွာ အလုပ္အကိုင္မရွိဘူး။ က်န္တဲ့လူေတြမွာ အလုပ္အကိုင္မရွိဘူး။ ေစာေစာက ကိုေဇာ္ ေျပာသလိုပဲ လဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ထိုင္ေနမယ္။ က်န္တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြက။ ဒီ ကၽြန္တေယာက္ထြက္ၿပီး လုပ္တဲ့လုပ္စာကို တအိမ္လံုးက ဝိုင္းၿပီးစားေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတာ့ စိတ္လည္းမေကာင္းစရာ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ကိုေဇာ္ေဇာ္ ။ ။ က်ေနာ္ အခုန သဲသဲေျပာတဲ့ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နည္းနည္းျဖည့္ေျပာခ်င္တာက အခု သမၼတဦးသိန္းစိန္တို႔၊ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရအေနနဲ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ေနတယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ဦးေနဝင္းအစိုးရလက္ထက္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတဝွမ္းမွာ ေက်ာင္းေပါင္း (၁၀၀) ရွိတယ္။ ဦးသန္းေရႊလက္ထက္မွာ ေက်ာင္း (၁၂၀) ရွိတယ္။ အခု ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္မွာ ေက်ာင္းေပါင္း (၂၀၀) ရွိလာၿပီ ဆိုၿပီး သူတုိ႔က နံပတ္ေတြကိုျပတယ္။ ေက်ာင္းတခုမွာ ရွိသင့္ရွိထုိက္တဲ့က႑ေတြ မရွိဘူး။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတြ၊ ရပ္ကြက္ထဲကေက်ာင္းေတြဆုိလည္း ဆုတ္ပ်က္ေနတာ။ ခံုအလံုအေလာက္ မရွိဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြ ေသာက္ဖုိ႔အတြက္ ေသာက္ေရေတာင္ မရွိဘူး။ အခုဆိုရင္ ဦးသိန္းစိန္က က်ေနာ္ ေရာက္ေနတဲ့ကာလမွာပဲ သူေျပာတဲ့ စေနေန႔တိုင္း မိန္႔ၾကားတဲ့မိန္႔ခြန္းတခုထဲမွာ ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ ဒီေက်ာင္းသားေတြ ဥာဏ္ရည္ျပည့္ဝဖို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ ႏြားႏို႔ေသာက္သင့္တယ္။ ႏြားႏို႔တိုက္သင့္တယ္ ေက်ာင္းေတြမွာ။ ျပႆနာက ႏြားႏို႔မေျပာနဲ႔။ ေက်ာင္းေတြမွာ ေသာက္ေရ ေရသန္႔ေသာက္ဖို႔ေတာင္ မရွိဘူး။ မရွိေတာ့ က်ေနာ္ ေရာက္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းေတြမွာဆုိရင္ ဆရာမေတြ ဘယ္လိုတုန္း ဆရာမတုိ႔ ခေလးေတြကို ႏြားႏို႔တိုက္သလားဆိုေတာ့။ ႏြားႏို႔ မေျပာနဲ႔ က်မတုိ႔ ေရသန္႔ေတာင္ မတုိက္ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ္ ေျပာေနတာ ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖုံမွာ ရွိေနတဲ့ ေက်ာင္းေလးေတြကို ေျပာေနတာ။ ရြာေတြသြားၾကည့္ရင္ ဒီထက္မက ဆုိးတာကို က်ေနာ္တုိ႔ ေတြ႔ေနရတယ္။ သိေနရတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ သဲသဲ ကို ေမးခ်င္တာက ေနာက္တခုက အခုန လူငယ္ေတြဟာ တအိမ္တေယာက္ အနည္းဆံုး ႏုိင္ငံျခားကိုထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔ ျပန္ပို႔တဲ့ပိုက္ဆံကုိပဲ ထုိင္စားေနရတယ္ဆိုေတာ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခု ေမးခ်င္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကို ျမန္မာႏိုင္ငံ လူအင္အား တင္ပို႔တဲ့သေဘာေပါ့။ တခ်ဳိ ႔ နိုင္ငံေတြဆုိရင္ ဖိလစ္ပင္ ဆုိရင္လည္း ျပည္ပမွာလုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားက ျပန္ပို႔တဲ့ ဝင္ေငြဟာ တုိင္းျပည္ရဲ ႔ အဓိကဝင္ေငြတခုအျဖစ္နဲ႔ one of the sources of income အားကိုးမီွခုိေလာက္ေအာင္ လုပ္ေနတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏုိင္ငံျခားကို လူေတြထြက္ဖုိ႔အတြက္ အစိုးရက စနစ္တက် စီမံကိန္းနဲ႔ လုပ္ေပးတာမ်ား ၾကားခဲ့ရပါသလား။

မခင္ျဖဴေထြး ။ ။ က်မေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးေတာ့ မၾကားခဲ့ရဘူး။ အမ်ားစုက လူေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ေငြကို သံုးၿပီးေတာ့ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းကေန သြားၾကတာမ်ားတယ္။ Agent ေတြဆိုရင္ သိပ္အလုပ္ျဖစ္တာေပါ့။ တခ်ဳိ ႔ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ၿခံေတြ၊ လယ္ေတြ၊ အိမ္ေတြေပါင္ၿပီးေတာ့၊ ေရာင္းၿပီးေတာ့ သြားတဲ့လူေတြလည္းရွိတယ္။ ဒီ ခရီးကိုသြားဖို႔အတြက္။ အဲဒီလို သြားတဲ့အခါမွာ အခက္အခဲမ်ုိးစံုလည္း ႀကံဳရတယ္။ တခ်ုိ ႔က အလိမ္ခံရလုိ႔ ေငြေတြကုန္ၿပီးေတာ့ မသြားလိုက္ရတာေတြရွိတယ္။ ေစာင့္ပါေစာင့္ပါဆုိၿပီး ေစာင့္ေနရတယ့္လူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိး ကိုယ့္ႏုိင္ငံကေန လူေတြ အလံုးအရင္းနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားကို သြားေနတယ္လူေတြရွိေပမယ့္ အစိုးရအာဏာပိုင္ေတြဖက္ကေန ဒီလူေတြကို စနစ္တက် လႊတ္ေပးတယ္ဆုိတာမ်ဳိး မၾကားခဲ့ရတဲ့အျပင္ က်မတုိ႔ ၾကားခဲ့ရတာ အမ်ားစုကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားမွာရွိေနတဲ့ အစိုးရအာဏာပိုင္ေတြကေတာင္ ဒီလူေတြကို အကူအညီ ေပးတာမ်ဳိး မရွိဘူးဆိုတာကို ၾကားခဲ့ရတာ ပုိမ်ားတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ လူကုန္ကူးတဲ့ ျပႆနာလည္း ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေပၚလာတယ္ေပါ့။

မခင္ျဖဴေထြး ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ … လူကုန္ကူးမႈေတြ အမ်ားစု။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာဆုိရင္ေတာ့ ထုိင္းမွာရွိတဲ့ သံရံုးတုိ႔ ဘာတုိ႔က အကူအညီေပးတယ္ဆိုတာေတာ့ တခ်ုိ ႔ တစိတ္တေဒသ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္တကယ္တမ္း ထဲထဲဝင္ဝင္၊ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ အဆင့္မွာေတာ့ အခုထိ တခါမွ မၾကားဖူးေသးဘူး။ အခုအခ်ိန္အထိလည္း ျဖစ္ေနတာပဲ ထုိင္း၊ မေလးရွားတို႔မွာ လူကုန္ကူးတဲ့ကိစၥေတြ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ။ ကိုယ့္ဖက္က အစိုးရအာဏာပိုင္ေတြဖက္ကေန တစံုတရာ သူတုိ႔ရဲ ႔ အခြင့္အေရးကို အကာအကြယ္ မေပးတဲ့အခါမွာ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြအေနနဲ႔ အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားကိုထြက္ၿပီးေတာ့ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္သမားေတါအေနနဲ႔ ပိုၿပီးေတာ့ လူကုန္ကူးခံရတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္သြားတာေပါ့။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ကိုေဇာ္ ကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေမးခ်င္ပါတယ္။ ဒီလုိ လူငယ္ေတြ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္တဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက အာဏာပိုင္ေတြ မၾကာခဏ ေျပာပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္လာၾကပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လယ္စိုက္မယ့္ စပါးစိုက္မယ့္လူေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေက်းလက္မွာ အမ်ားႀကီး အဲဒီကိစၥေၾကာင့္လည္း လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ကို ထိခုိက္ရတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒါမ်ဳိး ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆုိးဝါးဝါး ေတြ႔ခဲ့ရပါသလဲ။ အဲဒီ အေျခအေန။

ကိုေဇာ္ေဇာ္ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ တုိက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ က်ေနာ္က ေဒးဒရဲဖက္၊ ကဝတ္ရြာဖက္ကို နာဂစ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး ထိခိုက္သြားခဲ့တဲ့ ရြာေပါ့။ အဲဒီမွာ လူငယ္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ လယ္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြ အမ်ားစုက သက္ႀကီးရြယ္အုိေတြမ်ားတယ္။ က်ေနာ္ ေမးတယ္ ခေလးေတြ ဘယ္မွာလဲဆိုေတာ့ အခုန မသဲ ေျပာသလိုပဲ မေလးရွား ေရာက္ေနတယ္။ စကၤာပူ ေရာက္ေနတယ္။ ဆုိေတာ့ အဲဒီလုိ ပံုသ႑ာန္မ်ဳိး ရွိေနေတာ့။ ဒါဆုိရင္ ဒီလယ္လုပ္ငန္းေတြကို ဘယ္သူေတြ လုပ္ၾကသလဲဆိုေတာ့ ဒီလုိပဲ ရွိတဲ့လူႀကီးေတြကပဲ ကုန္ရုန္းၿပီး လုပ္ေနၾကတယ္ဆုိေတာ့ လယ္ထြက္ႏႈန္းကလည္း နည္းတာေပါ့။ နည္းေတာ့ သူတုိ႔ဘဝ အခက္အခဲကလည္း ပိုျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ ဘာနဲ႔ရပ္တည္ေနရသလဲဆိုေတာ့ အခုန ခေလးေတြ ပို႔တဲ့ေငြနဲ႔ ရပ္တည္ေနၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရက ဘယ္ေလာက္စိုက္ႏႈန္း ထြက္ရမယ္၊ ဘယ္ေလာက္လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ျပဌာန္းခ်က္ေတြ ရွိတုန္းပဲ။ ရွိေတာ့ သူတုိ႔မွာ အဲဒီ ျပဌာန္းခ်က္ေတြကိုလည္း လုိက္လုပ္ေနရတယ္။ ရတဲ့နည္းနဲ႔ေပါ့။ လယ္လုပ္မယ့္လူေတြ မရွိတဲ့အတြက္ စက္ပိုင္းဆုိင္ရာေတြ တုိးတက္လာသလား။ တုိးပြားလာသလားဆုိေတာ့ အဲဒီဖက္ပိုင္းမွာလည္း မရွိဘူး။ မရွိေတာ့ လယ္သမားကေတာ့ သူတုိ႔ေျပာတဲ့စကားအရေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ နင္းျပားပဲ။ အစိုးရက ဒီလယ္ယာေျမေတြကို မသိမ္းေအာင္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ သူတုိ႔ေတာင္းဆုိတဲ့ ထြက္ႏႈန္းရေအာင္ ရတဲ့နည္းနဲ႔ လုပ္ေနရတဲ့ အေနအထားရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္ က်ေနာ္တို႔မရွိရင္ ဘယ္သူလုပ္မလဲဆိုတာေတာ့ ေမးခြန္းတခုလို ျဖစ္ေနတယ္။
XS
SM
MD
LG