သံုးရလြယ္ကူေစသည့္ Link မ်ား

logo-print
ေနာက္ဆုံးရသတင္း

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏိုင္တာ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြလည္း တာဝန္႐ွိ


တတိယေျမာက္ ၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံတက္ေရာက္လာသူ အစုိးရအရာရွိမ်ားနဲ႔ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ား။
တိုက္႐ိုက္ လင့္ခ္

ဒီတပတ္ ျမန္မာ့မ်က္ေမွာက္ေရးရာ အစီအစဥ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ ေ႐ွ႔မတိုးျဖစ္ေနတာဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ မျပင္ႏိုင္လို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ တပ္မေတာ္ရဲ႕သေဘာထားတင္းမာလို႔ ဆိုတာ လူအမ်ားလက္ခံထားၾကတဲ႔ ေယဘူယ် သံုးသပ္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေ႐ွ႕မတိုးႏိုင္တဲ႔ အေျခအေန ေ႐ွ႕တိုးလာေအာင္ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြ ဘက္က ဘာလုပ္ႏိုင္ပါသလဲ။ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ေလ႔လာသံုးသပ္သူ စိုင္းဝမ္ဆိုင္း နဲ႔ ဦးေက်ာ္ဇံသာ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ထားပါတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ပထမဦးဆံုးေမးခ်င္တာကေတာ့ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးညိွႏိႈင္းေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ဟာ တိုးတက္မႈမရိွေသးဘူးဆုိၿပီးေတာ့ လူေတြက သိပ္ေျပာေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ ႔ကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီလို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနတာ တကယ္ပဲ တိုးတက္မႈ မရိွလို႔လား။ သို႔တည္းမဟုတ္ လူေတြရဲ ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သိပ္ႀကီးေနလို႔လား။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ က်ေနာ္ထင္တာေတာ့ ႏွစ္ခုစလံုး ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ တစ္အခ်က္ကေတာ့ အခုနေျပာသလို ဒီေမွ်ာ္မွန္းခ်က္က သိပ္ႀကီးတဲ့အခါၾကေတာ့ မျဖစ္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ စိတ္ဓါတ္က်တဲ့သေဘာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တကယ္တမ္း ယထာဘူတက်က် သံုးသပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ NCA က ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္တုန္းက သြားခဲ့တဲ့ႏႈန္းက အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ NLD တက္လာတဲ့ေနာက္ပိုင္းႏႈန္းနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေႏွးမ်ားေႏွးေနသလားလို႔။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ NLD အစိုးရ တက္လာတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြလည္း ပိုျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြကလည္း အားလံုးပါဝင္ေရးတို႔၊ စစ္ဆင္ေရးေတြရပ္ဖို႔ဆိုတာေတြလည္း တခုမွ ျဖစ္မလာဘူး။ မျဖစ္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ ၿခံဳငံုၿပီးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ သြားေနတဲ့ပံုစံမ်ဳိး မေပါက္ဘူး။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဆိုလိုတဲ့သေဘာက ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္ကမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္က ပိုၿပီးေတာ့ သြက္လက္ခဲ့တယ္။ အခု ေႏွးသြားတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာလား။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ အဲဒါ ဟုတ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္တုန္းက သူတို႔က အစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္က အခု NLD အစိုးရနဲ႔ စစ္တပ္တို႔ နားလည္မႈထက္ ပိုၿပီးေတာ့ေကာင္းတယ္။ ခ်က္ခ်င္း တယ္လီဖုန္းေကာက္ကိုင္လုိက္ၿပီး ရိွတဲ့ျပႆနာေတြကို တခ်က္တည္း ရွင္းလို႔ရတယ္။ အဲဒီလို ေဆြးေႏြးပြဲသြားေနတဲ့ EAO ေတြက က်ေနာ္ကို ေျပာျပတယ္။ ၾကည့္ရတာ အဲဒီလို Technical အပိုင္းမွာ NLD အစိုိးရက အားမ်ားအားနည္းေနသလားလို႔။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အခု စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ေျပာတဲ့အတိုင္းဆိုလို႔ရိွရင္ တကယ္တမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေျဖရွင္းရမွာက တုိင္းရင္းသားေတြကတဘက္၊ တပ္မေတာ္နဲ႔ NLD အစိုးရကတဘက္ေပါ့။ အာဏာရိွတဲ့ေဘာင္ထဲက လူတခ်ဳိ ႔နဲ႔ လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြၾကားမွာ ညိွႏိႈင္းေဆြးေႏြးရတာ။ ဆိုိေတာ့ အခုအခက္အခဲက ဥပေဒေဘာင္အတြင္းမွာ ရိွေနၾကတဲ့ အစိုးရနဲ႔ တပ္မေတာ္ၾကားမွာ ဆက္ဆံေရး အရင္ေလာက္မေကာင္းဘူးဆိုတာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုတဲ့သေဘာလား။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ ဆိုလိုတာက အစိုးရအဖြဲ႔နဲ႔ တပ္မေတာ္နဲ႔က သူတို႔ ဌာန္းကနန္မညီ ဘူးဆိုတဲ့သေဘာမ်ဳိး သက္ေရာက္တယ္။ ဒီၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ကို ပံုေဖာ္တဲ့ေနရာမွာ တခါတေလၾကရင္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ ပံုစံအေနနဲ႔ ရိွတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ အားလံုးပါဝင္ေရး ဆိုၾကပါစို႔ အဲဒီမွာ NLD က အစဦးစမွာေတာ့ အကုန္လံုးပါဝင္ေရးကို တစိုက္မတ္မတ္ ေျပာလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ တပ္မေတာ္ဘက္က အားလံုးပါဝင္ေရးကို လက္မခံဘဲနဲ႔ ခ်န္ထားတဲ့အဖြဲ႔ (၃) ဖြဲ႔ေလာက္ ရိွေနတယ္။ ေနာက္တပိုင္းမွာလဲ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ေျမျပင္မွာ စစ္ဆင္ေရးလုပ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြကလည္း မေလွ်ာ့သြားဘဲ၊ တိုးလာေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း Wave Line တူတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးနဲ႔ စကားေျပာဖို႔ ခက္ေနတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္တုန္းက တိုင္းရင္းသားေတြအားလံုး ပါဝင္ေရး၊ မပါဝင္ေရးကိစၥမွာ တပ္မေတာ္နဲ႔ အျငင္းမပြားခဲ့ဘူးလား။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ အဲဒီတုန္းကလည္း အျငင္းပြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔က အခု NLD နဲ႔ စစ္တပ္ဆက္ဆံေရးနဲ႔ နည္းနည္းကြာဟလာတာက ဦးသိန္းစိန္ကလည္း အရင္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းဆိုတဲ့အခါၾကေတာ့ ေနာက္ၿပီး … က လာတဲ့အခါၾကေတာ့ တခ်ဳိ ႔အပိုင္းေလးေတြမွာ သူတုိ႔ မေက်လည္ေပမယ့္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ သူတုိ႔က တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ စကားေျပာႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာရိွတယ္။ အဲဒါကို ဆိုလိုတာပါ။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ က်ေနာ္ အဓိကေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းတခုက ဒီေနရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကတဲ့လူတိုင္း ဘာေျပာလဲဆိုရင္ တပ္မေတာ္ဘက္မွာ ပိုၿပီးေတာ့ တာဝန္ရိွတယ္။ သူတုိ႔က တင္းမာေနလို႔ျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔က ဥပမာအားျဖင့္ အစိုးရက အားလံုးပါဝင္ေရးကို လိုခ်င္ရဲ ႔သားနဲ႔ သူတုိိ႔က ေထာေ္လာ္ကန္႔လန္႔ လုပ္ေနတယ္။ အဲဒီလို ပံုစံမ်ဳိးဆိုေတာ့ တပ္မေတာ္ဘက္က လိုအပ္ခ်က္ကိုပဲ လူေတြက ေထာက္ျပၾကတယ္။ လူတုိင္းလက္ခံၾကတယ္၊ နားလည္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ တုိင္းရင္းသားေတြဘက္မွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မရိွဘူးလား။ တိုင္းရင္းသားေတြဘက္က ဘာမ်ားပိုၿပီး လုပ္ေပးရင္ျဖင့္၊ ဘယ္လိုတခုခု လုပ္ေပးရင္ျဖင့္ ဒီၿငိမ္းခ်မ္းေရး အလားအလာ ပိုေကာင္းလာႏိုင္တာမ်ဳိး မရိွဘူးလား။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ တုိင္းရင္းသားေတြဘက္လည္း လုပ္ေပးႏုိင္တာေတြ ရိွႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို လုပ္ေပးႏုိင္ဖို႔ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တိုင္းရင္းသားေတြက Common Agenda OR Common Goal အားလံုးသေဘာတူတဲ့ လမ္းေၾကာင္းတခုကို သူတို႔က အဖြဲ႔အႀကီးႀကီးႏွစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ အဲဒီအေျခအေနမ်ဳိးကို သူတုိ႔က မဖန္တီးႏိုင္ဘူး။ မဖန္တီးႏုိင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔ သူတို႔က တသံတည္းမထြက္ႏိုင္ဘူး။ တသံတည္းမထြက္တဲ့အခါၾကေတာ့ အစိုးရနဲ႔ အေပးအယူလုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း သူတုိ႔က မထိေရာက္ဘူး။ ဆိုေတာ့ အဲဒါ တုိင္းရင္းသားေတြဘက္က အားနည္းခ်က္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြအခ်င္းခ်င္းမွာ တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥကို ဘာေျပာခ်င္ပါလဲ။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ အဲဒါလဲ အခုနေျပာတဲ့ အခ်က္နဲ႔ အႀကံဳဝင္သြားမယ္။ သူတုိ႔ကအခ်င္းခ်င္း မညီညႊတ္တဲ့အျပင္ တိုက္ေတာင္တိုက္ေနေသးတဲ့ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ Common Agenda လို႔ေခၚတဲ့ အားလံုးလက္ခံႏုိင္တဲ့ အခင္းအက်င္းတခုကို က်ေနာ္တုိ႔က မတည္ေဆာက္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒါက တုိင္းရင္းသားေတြရဲ ႔ အားနည္းခ်က္ပါ။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ က်ေနာ္ အဲဒီကိစၥမွာ တခုေမးခ်င္တာက အဓိကအားျဖင့္ တိုင္းရင္းသားေတြဘက္မွာ ဘယ္အခ်က္ကို ကိုက္ညီဖို႔ လိုသလဲ။ အဓိက လိုအပ္ေနတာ ဘယ္အခ်က္လဲ။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ အဂၤလိပ္လို႔ေျပာရင္ Inspiration ေပါ့။ Political aspiration ႏိုင္ငံေရးေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ အဲဒီမွာကိုက သူတုိ႔က တိတိပပ မေျပာႏိုင္ၾကဘူး။ ဥပမာ SPICC – ‘ဝ’ေခါင္းေဆာင္တဲ့အဖြဲ႔ဆိုရင္ သူတုိ႔တင္ထားတဲ့ စာတမ္းေတြကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔ေျပာတာ ဖယ္ဒေရးရွင္း (Federation) ေတာင္ မဟုတ္ဘဲ၊ ကြန္ဖယ္ဒေရးရွင္း (Confederation) ပံုစံမ်ဳိးေပါက္တယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ပိုၿပီးေတာ့ ေလ်ာ့ရဲတာေပါ့။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ ပိုၿပီးေတာ့ ေလ်ာ့ရဲတယ္။ အခု လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြၾကေတာ့ ပင္လံုအေျခခံတဲ့ ဖယ္ဒေရးရွင္း - ဖယ္ဒရယ္မူကို လက္ခံတယ္ဆိုၿပီး ေျပာၾကတယ္။ ရွမ္းအႀကီးဆံုးႏွစ္ဖြဲ႔က ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ မတူညီဘူးဆိုေတာ့ အတူတူ ဘယ္လိုလို႔လုပ္ၿပီး တသံတည္း စကားေျပာလုိ႔ရမလဲ။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဆိုေတာ့ ဒီလိုစဥ္းစားၾကည့္ရင္ေကာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ ႔ အေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ Confederation လုပ္တဲ့လူေတြကို ကြန္႔ဖယ္ဒေရးစီ ေပးမယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ ေလ်ာ့ရဲတဲ့ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ျဖစ္ေနမယ္။ Federation လိုခ်င္တဲ့လူေတြကေတာ့ ဖယ္ဒရယ္ ေပးမယ္။ နည္းနည္းပိုမိုက်စ္လစ္တဲ့ သေဘာမ်ဳိး ရိွမယ္။ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္ ရိွမယ္။ အဲဒီလိုညိွလို႔ေကာ မရႏုိင္ဘူးလား။ ရႏုိင္စရာအေၾကာင္း မရိွဘူးလား။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ပထမဦးဆံုး ညိွႏိႈင္းဖို႔လိုတယ္။ အခုက က်ေနာ္တုိ႔က အေနာက္ဘက္ပိုင္းျဖစ္ေနေတာ့ ေျမာက္ပိုင္းကလည္း တရုတ္ကိုအားကိုး၊ တရုတ္က အားေပးတဲ့အဖြဲ႔။ ေတာင္ပိုင္းဆိုလဲ အခု လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့အဖြဲ႔ေတြနဲ႔အေပါင္း CIPP ကရင္နီ၊ ANC တို႔ ပါဝင္တယ္။ သူတုိ႔ကလည္း ေတာင္ပိုင္းပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္။ ေတာင္ပိုင္းကလည္း Joint Peace Fund ဆိုတဲ့ အေနာက္ဘက္က အားေပးထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြက သူတုိ႔ကို ပံ့ပိုးထားတယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ကြဲေနတဲ့ပံုစံမ်ဳိး ေပါက္ေနတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ ေမးခ်င္တာက တရုတ္၊ အေနာက္အုပ္စုတို႔ရဲ ႔ ပေယာဂေတြက ဘယ္ေလာက္ ျပင္းထန္လဲ။ ဒါက သိပ္အေရးႀကီးလား။ တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဗဟိုအစိုးရနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္။

စိုင္းဝမ္ဆုိင္း ။ ။ တကယ္တမ္းက အဲဒီအေနာက္အုပ္စု အားေပးတဲ့အဖြဲ႔နဲ႔ တရုတ္အားေပးတဲ့ အဖြဲ႔တိုက ဆရာေတြကို ေဘးဖယ္ၿပီး၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ထုိင္ၿပီးေတာ့ စကားေျပာဖို႔လိုတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ထင္တာ ဘံုျပခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္တခု ထြက္လာမွာပါ။ အခုက မေတြ႔ႏုိ္င္ေသးတဲ့ ျပႆနာက ရိွေနတယ္။

ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းတခုက အခုေျပာေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားဆိုတဲ့ေနရာမွာ လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြကို ေျပာေနၾကတယ္။ ၿမိဳ ႔ေပၚမွာလည္း တုိင္းရင္းသားေတြ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ တရားဝင္ပါတီေတြ ရိွပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္မွာ တက္ေနၾကတဲ့ပါတီေတြ။ ဒီပါတီေတြရဲ ႔ အခန္းက႑က ဒီကိစၥမွာ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးလဲ။

စိုင္းဝမ္ဆိုင္း ။ ။ UNA တို႔ NBF တို႔ကလည္း အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑ကေန ပါၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခု NCA ကို အေျချပဳတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈမွာ သူတုိ႔ရဲ ႔အခန္းက႑က လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြေလာက္ သူတုိ႔ကို အသားမေပးထားဘူး။ မပါရင္မေကာင္းလို႔ ဆြဲထည့္ထားတဲ့သေဘာမ်ဳိးေလာက္ပဲ ရိွတယ္။

XS
SM
MD
LG